Postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie, III C 113/23

Sygn. akt III C 113/23 POSTANOWIENIE Dnia 06 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie III Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący SSO Kamila Spalińska po rozpoznaniu w dniu 06 lutego 2023 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) S.A. w W. przeciwko P. G. o zapłatę postanawia uznać swoją niewłaściwość rzeczową i miejscową i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Poznaniu. SSO Kamila Spalińska Sygn. akt III C 113/23 UZASADNIENIE W pozwie o zapłatę nienależnie wypłaconej kwoty subwencji finansowej w ramach Programu rządowego „Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju Małych i średnich Firm” powód uzasadnił właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie powołując się na art. 34 kpc , podnosząc, że decydujące znaczenie ma miejsce wykonania umowy, czyli miejsce, gdzie miała być wykonana konkretna czynność, której dokonania się dochodzi. Z uwagi na brak ustalenia konkretnego sposobu i miejsca zwrotu środków zastosowanie będzie mieć art. 454 § 1 kc. Powód powołał się na art. 46 § 1 kpc , wskazując, że pozwany złożył oświadczenie, że wszelkie spory wynikające z tego oświadczenia powinny być rozpatrywane przez Sąd właściwy dla (...) . Powołał również przepis art. 35 kpc , z uwagi na możliwość oparcia roszczenia również na podstawie przepisów o odpowiedzialności deliktowej. W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym pozwany zgłosił zarzut niewłaściwości miejscowej Sądu Okręgowego w Warszawie, wskazując, że pozwany ma miejsce zamieszkania w okręgu Sądu Okręgowego w Poznaniu. Sąd zważył, co następuje. W ocenie Sądu zarzut niewłaściwości miejscowej Sądu Okręgowego w Warszawie jest zasadny. Odnosząc się do podnoszonych przez powoda argumentów za właściwością tutejszego Sądu należy wskazać, że podstawą prawną roszczenia dochodzonego pozwem wynikającego z podstawy faktycznej powództwa jest art. 410 § 1 i art. 405 kc , w związku z podnoszonym przez powoda zarzutem nieważności umowy z uwagi na brak uprawnień pozwanego do uzyskania subwencji. Powód wskazał alternatywne podstawy roszczeń – również art. 471 k.c. i art. 415 k.c. W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, że zachodzą podstawy do zastosowania art. 34 kpc . Przepisem objęte są powództwa o: ustalenie istnienia umowy, wykonanie umowy (każdego ze świadczeń określonych w umowie), rozwiązanie lub unieważnienie umowy (orzeczeniem o charakterze konstytutywnym), a także odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy (w tym o zapłatę odsetek lub kary umownej). Właściwością przemienną objęte są także sprawy o naprawienie szkody powstałej przy zawieraniu umowy ( art. 390 § 1 k.c. ) oraz z powodu niedojścia umowy do skutku ( art. 103 § 3 k.c. ). Przepis nie ma natomiast zastosowania w przypadku żądania ustalenia nieistnienia umowy, a więc przy negacji jej zawarcia. W ocenie Sądu przy opisanej w pozwie podstawie faktycznej powództwa należy uznać, że podstawą prawną żądania są przepisy kodeksu cywilnego dotyczące nienależnego świadczenia, co wyklucza zastosowanie art. 34 kpc . Nie można również podzielić argumentacji powoda co do zastosowania art. 46 kpc , albowiem Oświadczenie beneficjenta z 14.11.2020 r. i zawarta w nim klauzula dotycząca właściwości sądu dotyczy sporów wynikających z Oświadczenia, co literalnie wynika z treści Oświadczenia, a nie z umowy subwencji finansowej. Wreszcie – brak podstaw do powołania się na art. 35 kpc , z uwagi na to, że argumentacja dotycząca zastosowania art. 415 k.c. została podniesiona jako alternatywna. W ocenie Sądu nie jest prawidłowe wywodzenie podstaw właściwości miejscowej z uwagi na zasady ustalania właściwości dla roszczenia zgłoszonego jako alternatywne. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 27 § 1 w zw. z art. 200 § 1 4 kpc postanowił jak w sentencji.