wokanda

Orzeczenie z SAOS

Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu, II Ca 413/22

Data orzeczenia: 5 stycznia 2023.

To orzeczenie opublikowano w SAOS. Tekst pochodzi z SAOS, dane osobowe zakrył sąd. SAOS ma tylko część orzeczeń, więc nie zawsze znajdziesz tu całą sprawę.

Sąd
Sąd Okręgowy w Poznaniu
Wydział
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Data
05.01.2023
Rodzaj
wyrok
Sygnatura
II Ca 413/22
II — numer wydziału, Ca — rodzaj sprawy: apelacje cywilne, 413 — numer kolejny sprawy w tym roku, 22 — rok, w którym sprawa wpłynęła (2022).
Repertorium
Ca: Apelacje cywilne
Czas sprawy
6,1 mies. to nasz szacunek: od roku 2022 z sygnatury do daty tego orzeczenia
Skład
Źródło
orzeczenie w SAOS

Apelacja lub zażalenie

Sąd wyższy rozpoznał w tym orzeczeniu apelację albo zażalenie od orzeczenia: Sąd Rejonowy w Szamotułach, I C 1112/20 z 2021-12-15. Nie mamy go w SAOS. Wynik dla zaskarżonego orzeczenia: utrzymane.

Zmiana albo uchylenie orzeczenia nie dowodzi błędu sądu. Brak wpisu nie znaczy, że orzeczenia nie zaskarżono: SAOS ma tylko część orzeczeń. Jak to liczymy

Przepisy przywołane w orzeczeniu

SAOS wylicza przepisy, które sąd przywołał w orzeczeniu. To nie musi być zarzut ani podstawa skazania.

Tekst orzeczenia

Pokaż pełny tekst (4 424 znaki)
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Ryszard Małecki po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2023 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn.. akt I C 1112/20 I. oddala apelację; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Ryszard Małecki UZASADNIENIE Apelacja pozwanego okazała się bezzasadna, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i na jego kanwie poczynił prawidłowe rozważania prawne. Przedmiotowy samochód jest rzeczą oznaczoną co do tożsamości i jako taki był przedmiotem spornych umów sprzedaży. Umowa sprzedaży jest umową konsensualną – dochodzi do skutku przez złożenie zgodnych oświadczeń woli przez sprzedającego i kupującego ( art. 155 § 1 kc. ). Dla swej skuteczności nie wymaga przeniesienia posiadania, ani też uiszczenia ceny (chyba że w umowie zastrzeżono przejście własności po uiszczeniu ceny – art. 589 kc. ). Przedstawione w sprawie dokumenty: umowa przedwstępna z dnia 2 stycznia 2019 r., faktura VAT z dnia 2 sierpnia 2019 r. oraz porozumienie z dnia 21 sierpnia 2019 r. stanowią logiczny ciąg zdarzeń i w sposób dostateczny wykazują fakt zawarcia umowy sprzedaży i przejście własności pojazdu na Spółkę (...) . Umowa przedwstępna zastrzegała wprawdzie warunek w postaci uzyskania kredytu przez kupującego, jednak warunek ten był bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy ostatecznie do sprzedaży doszło i została ona udokumentowana fakturą VAT. Wymaga podkreślenia, że porozumienie dotyczyło jedynie sposobu płatności ceny za trzy pojazdy, w tym za sporny pojazd, nie miało więc wpływu na skuteczność umowy sprzedaży. Uiszczenie ceny w uzgodniony sposób (przez spłatę zobowiązań sprzedającego), mimo że nie nastąpiło w całości, nie pozbawiało umowy sprzedaży skutku rozporządzającego. Z kolei nabycie pojazdu przez powoda od Spółki (...) wykazane jest fakturą VAT i faktem uiszczenia ceny częściowo przez zapłatę kwoty pieniężnej, częściowo przez potrącenie – pojazd był w chwili zajęcia we władaniu powoda. Zajęcie ruchomości w postępowaniu egzekucyjnym nie uniemożliwia jego zbycia przez dłużnika, jednak pozostaje bez wpływu na możliwość uzyskania przez wierzyciela zaspokojenia z tej ruchomości ( art. 848 kpc .)., Niezależnie od tego, zajęcie pojazdu nastąpiło po jego nabyciu przez Spółkę (...) , pojazd w chwili zajęcia nie należał więc do dłużnika egzekwowanego i nie został zbyty przez niego, lecz przez kolejnego właściciela. Pozwany nie wykazał, by powyższe umowy miały charakter pozorny. Władanie pojazdem przez Spółkę (...) zostało potwierdzone treścią umowy przedwstępnej, w której zastrzeżono wydanie pojazdu tej Spółce i faktem zgłoszenia pojazdu w ramach współpracy z ubezpieczycielem (k. 44-45). Wykazano uiszczenie przez pierwszego z nabywców ceny sprzedaży w części, przez drugiego w całości. Fakt, że nabywcy nie przerejestrowali pojazdu i nie uiścili podatku od czynności cywilnoprawnych nie może determinować wniosku o pozorności umowy. Wykazanie pozorności umów wymagałoby obalenia domniemania prawdziwości wynikającego z powyższych dokumentów, a to wymagałoby przedstawienia przekonujących kontrdowodów. Pozwany nie zawnioskował natomiast nawet o przesłuchanie w charakterze świadka sprzedającego J. W. – oświadczenia pisemne nie mogły podważyć faktu, że jego podpis widniał pod umową przedwstępną (ciężar dowodu, że podpis J. W. został użyty niezgodnie z jego intencją, spoczywał na pozwanym). Zeznania świadka M. W. i prezesa zarządu pozwanego E. W. nie stanowiły wystarczającej podstawy do obalenia domniemań wynikających z dokumentów przedstawionych przez powoda. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 385 kpc . oddalić apelację. Koszty procesu w instancji odwoławczej obciążały pozwanego na podstawie art. 98 § 1 kpc . Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda została ustalona na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. Ryszard Małecki

Szukaj innego orzeczenia

Cytuj tę stronę

Gotowy przypis do strony „Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu, II Ca 413/22”:

Źródło: sady (cpdp.media/sady), na podstawie orzeczeń opublikowanych w SAOS i danych MS; stan danych na 13.10.2026. Strona: Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu, II Ca 413/22.

Stały link:

https://cpdp.media/sady/orzeczenie/483775

Poprawki zapisujemy w dzienniku korekt.