Postanowienie Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie, II C 147/18

Sygn. akt II C 147/18 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2019 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w II Wydziale Cywilnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Anna Brenk po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w L. przeciwko M. K. , A. C. , P. M. , J. M. z udziałem interwenienta ubocznego Gminy L. o eksmisję w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 178 k.p.c. Stosownie do treści art. 182 § 1 k.p.c. Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron lub na wniosek spadkobiercy, jak również z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6 , jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu. Termin określony w art. 182 § 1 k.p.c. jest terminem ustawowym i nie podlega ani skróceniu ani przedłużeniu przez sąd. Użyte w tym przepisie słowo „umarza” oznacza, że sąd musi wydać postanowienie o umorzeniu zawieszonego postępowania, jeżeli została spełniona wskazana w nim przesłanka. Jeżeli zatem w prawomocnym postanowieniu o zawieszeniu postępowania została wskazana przyczyna zawieszenia, to nie ma podstaw do weryfikowania jej na etapie umarzania zawieszonego postępowania. Taki obowiązek nie wynika ani z art. 182 § 2 k.p.c. , ani z innych przepisów. W konsekwencji należy przyjąć, że prawomocne postanowienie o zawieszeniu postępowania - zawierające przyczynę zawieszenia - ma prejudycjalny charakter dla umorzenia postępowania (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 lutego 2006 r., V CK 457/05, baza LEX – nr 421411). Umarzając postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron oraz z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6 k.p.c. , sąd nie bada, czy przyczyna wskazana w postanowieniu o zawieszeniu postępowania rzeczywiście istniała (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1998 r., II CKN 713/98, OSP 1999, z. 10, poz. 176). Złożenie wniosku o podjęcie postępowania, który jest bezzasadny, umorzenia postępowania nie tamuje (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2015 r., III CZP 74/15, Biuletyn SN rok 2015, Nr 11). Wprawdzie w piśmie z 24 kwietnia 2019 r. powód wniósł o podjęcie postępowania, jednak pismo to, na podstawie art. 132 § 1 k.p.c. , z uwagi na fakt, iż w jego treści nie zostało zamieszczone oświadczenie o doręczeniu odpisu pisma pełnomocnikowi interwenienta ubocznego Gminy L. , który wstąpił do udziału w sprawie przed jego zawieszeniem, zostało prawomocnie zwrócone. Powód w terminie roku od orzeczenia o zawieszeniu postępowania nie złożył skutecznie wniosku o jego podjęcie. Co za tym idzie w ustawowo przewidzianym terminie sprawie nie można było nadać dalszego biegu i zaszły warunki do jego obligatoryjnego umorzenia. Nie stoi to na przeszkodzie oczywiście ponownemu wytoczeniu powództwa. Kierując się powyższymi względami, Sąd Rejonowy orzekł jak w postanowieniu.