Postanowienie Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu, II Co 885/20

Sygn. akt II Co 885/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2020 r. Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto w P. , Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Krzysztof Jankowiak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2020 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi Miasta P. na czynności P. B. , Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Poznań Stare Miasto w P. w sprawie Km 861/18 z wniosku Miasta P. przeciwko M. C. o świadczenie pieniężne postanawia I. uchylić postanowienie Komornika z 13 lipca 2020 r. II. zasądzić od dłużniczki na rzecz wierzyciela 130 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. K. J. UZASADNIENIE Wierzyciel Miasto P. wniósł skargę na czynności P. B. , Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Poznań Stare Miasto w P. . Zaskarżył postanowienie, w którym Komornik ustalił koszty niecelowego wszczęcia egzekucji i obciążył nimi wierzyciela. Podniósł, że egzekucji nie można uznać za niecelową, bowiem w chwili jej wszczęcia świadczenie pozostawało niespełnione. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest w całej rozciągłości zasadna. Postępowanie w zaskarżonej sprawie było prowadzone na podstawie kolejnego tytułu wykonawczego, bowiem równolegle toczyła się egzekucja prowadzona przez innego Komornika. Właśnie w tym drugim, wszczętym wcześniej postępowaniu, doszło ostatecznie do wyegzekwowania świadczenia, co stało się powodem złożenia przez wierzyciela wniosku o umorzenie zaskarżonego postępowania egzekucyjnego. W żadnym wypadku nie można w takiej sytuacji traktować egzekucji wszczętej w zaskarżonej sprawie jako niecelowej. Możliwość wydawania kolejnych tytułów wykonawczych wynika przecież z ustawy, absurdalne byłoby wobec tego traktowanie jako niecelowej egzekucji wydanej na podstawie takiego tytułu. Skoro zaś możliwe jest prowadzenie równolegle dwóch postępowań egzekucyjnych, należy liczyć się w tym, że jedno z takich postępowań może zakończyć się wyegzekwowaniem świadczenia, co spowoduje konieczność umorzenia drugiego postępowania. Zdecydowanie błędne było wobec tego ustalenie opłaty na podstawie art. 30 ustawy o kosztach komorniczych. Błędne było również obciążenie wierzyciela obowiązkiem zwrotu wydatków – skoro egzekucja nie była niecelowa, nie ma podstaw do obciążania jakimikolwiek jej kosztami wierzyciela. Wobec tego zaskarżone postanowienie należy uchylić. Należy w tym momencie odpowiedzieć na pytanie, kto winien ponieść koszty zaskarżonego postępowania oraz na jakiej podstawie i w jakiej wysokości należy ustalić opłatę. Koszty postępowania w zakresie zwrotu wydatków powinien ponieść dłużnik – jako ten, który co do zasady ponosi koszty postępowania egzekucyjnego. Jeśli chodzi o opłatę, zdaniem Sądu nie ma podstaw do ustalenia opłaty na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych. Formalnie wprawdzie wierzyciel wniósł o umorzenie postępowania, należy jednak zauważyć, że nawet gdyby tego nie uczynił, egzekucję musiałby umorzyć z urzędu Komornik podstawie art. 355 kpc w zw. z 13 § 2 kpc – z chwilą wyegzekwowania świadczenia stała się ona bowiem niedopuszczalna. Nie można wierzyciela karać nakładaniem opłaty tylko dlatego, że wniósł o umorzenie niedopuszczalnej egzekucji – w istocie rzeczy po prostu informując Komornika, że należy zakończyć egzekucję. Zdaniem Sądu jedyna opłata, jaka może być w zaskarżonej sprawie ustalona – biorąc pod uwagę treść postanowienia Sądu z 6 kwietnia 2020 r. – winna zostać ustalona na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o kosztach komorniczych. Jest to bowiem opłata ustalana w przypadku egzekucji bezskutecznej (całkowicie lub częściowo), opłata oderwana od wysokości egzekwowanego świadczenia, co ma w zaskarżonej sprawie znaczenie, gdyż opłatę powiązaną z wysokością egzekwowanego świadczenia pobrał Komornik, który przeprowadził skuteczną egzekucję. Komornik wyda się nowe postanowienie, w którym obciąży obowiązkiem zwrotu wydatków dłużnika a opłatę ustali na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o kosztach komorniczych. O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 770 kpc . Na zasądzone koszty składa się 50 zł opłaty sądowej od skargi i 80 zł opłaty za czynności radców prawnych. K. J.