Wyrok Sądu Okręgowego w Koninie, II Ka 8/21

Sygn. akt II Ka 8/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2021 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Robert Rafał Kwieciński Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Sobieraj w obecności oskarżyciela publicznego M. K. po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2021 r. sprawy P. T. obwinionego z art. 86§1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżycielkę posiłkową M. W. od wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt II W 11/20 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zwalnia oskarżycielkę posiłkową M. W. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Robert Rafał Kwieciński Sygn. akt II Ka 8/21 UZASADNIENIE P. T. został obwiniony o to, że: w dniu 5 grudnia 2019 r. około godz. 18:30 w miejscowości S. ul. (...) woj. (...) kierując samochodem osobowym marki V. (...) nr rej. (...) nie zachował należytych środków ostrożności i na oznakowanym przejściu dla pieszych potrącił prawidłowo przechodzącą pieszą M. W. czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenia z art. 86§1 k.w. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r. w sprawie II W 11/20 Sąd Rejonowy w Kole uznał obwinionego P. T. za winnego tego, że w dniu 5 grudnia 2019 r. około godz. 18:30 w miejscowości S. ul. (...) woj. (...) kierując samochodem osobowym marki V. (...) nr rej. (...) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował należytych środków ostrożności i na oznakowanym przejściu dla pieszych potrącił prawidłowo przechodzącą pieszą M. W. w wyniku czego doznała ona stłuczenia i krwiaka podskórnego głowy okolicy ciemieniowej prawej, stłuczenia i zasinienia łokcia prawego, zasinienia i krwiaka pośladka, stłuczenia podudzia prawego i kręgosłupa, potłuczeń ogólnych, zaburzeń czynności błędnika ucha prawego i uszkodzenia płytki paznokciowej palucha lewego, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, tj. popełnienia wykroczenia z art. 86§1 k.w. i za to na podstawie art. 86§1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych. Wyrok ten zaskarżyła w całości oskarżycielka posiłkowa M. W. , która w apelacji stwierdziła, że jej sprawa powinna być rozpatrzona na podstawie przepisów kodeksu karnego : art. 156§1 k.k. w związku z późniejszymi art. 160§1, art. 162§1 , art. 177§1, § 2 ponadto w zbiegu z art. 18, art. 28§1 art. 33§4, art. 73, art. 92§1, art. 93§1 i § 2, art. 97 k.w. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja oskarżycielki posiłkowej M. W. była oczywiście bezzasadna. W swojej obszernej kilkusetstronicowej treści zawierała ona kopie wielu dokumentów, w tym przede wszystkim medycznych, obejmowała szereg twierdzeń niezwiązanych bezpośrednio z niniejszą sprawą lub nie mających związku z zaskarżonym wyrokiem, a np. wcześniejszym wyrokiem nakazowym, który utracił moc na skutek wniesienia sprzeciwu. Sąd odwoławczy pragnie podkreślić, że Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał trafnej oceny dowodów, a stanowisko swe przekonująco i precyzyjnie uzasadnił. Przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku postępowania, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone odpowiednio dokładnie i starannie. Ocena materiału dowodowego w zakresie czynu z art. 86§1 k.w. dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. stosowanych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W ocenie Sądu Okręgowego, dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest jasna, pełna i przekonywująca i Sąd odwoławczy, aby tej argumentacji nie powielać w pełni się na nią powołuje. Przede wszystkim Sąd Rejonowy zasadnie oparł się na przekonującej i wyczerpującej opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej R. U. . Podkreślić wymaga za biegłym i sądem meriti, iż u oskarżycielki posiłkowej nie doszło do jakiejkolwiek trwałej utraty świadomości czy wstrząsu mózgu, ponadto dolegliwości bólowe z biegiem czasu stają się mniejsze a nie większe, dusznica bolesna nie ma żadnego związku przyczynowego z urazem, jest wynikiem miażdżycy naczyń wieńcowych, czyli długotrwałej choroby, rozwijającej się przez długi czas przed przedmiotowym zdarzeniem drogowym, także pozostałe schorzenia, na które leczy się pokrzywdzona nie pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z kolizją. Konkluzja ta – zdaniem sądu odwoławczego – okazała się przekonująca i zgodna z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Jedynie więc wymienione w zaskarżonym wyroku powierzchowne urazy, które nie wymagała hospitalizacji ani żadnego szczególnego, specjalistycznego leczenia, były następstwem przedmiotowego zdarzenia. Nie było więc najmniejszych podstaw, aby oskarżyć obwinionego o przestępstwa wskazane w apelacji oskarżycielki posiłkowej, przy czym zarzut z art. 156 k.k. byłby całkowicie irracjonalny, jedynie teoretycznie zachodziła możliwość rozważenia kwalifikacji z art. 177 k.k. , co w świetle powołanej opinii biegłego oraz pozostałych okoliczności niniejszej sprawy, okazało bezzasadne. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. Robert Rafał Kwieciński