Postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, VI P 205/20

Sygn. akt VI P 205/20 POSTANOWIENIE Dnia 03/09/2020 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska - Mozolewska Ławnicy: Wiesława Bożenna Benedysiuk Grzegorz Witold Pomećko Protokolant: protokolant sądowy Ewa Kołodziejuk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 r. na rozprawie sprawy z powództwa G. W. przeciwko D. R. o odszkodowanie postanawia: 1. umorzyć postępowania w sprawie; 2. nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Kasy Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie na rzecz Kancelarii Adwokackiej prowadzonej przez adw. M. K. , kwotę 900,00 zł (dziewięćset złotych 00/100) powiększoną o podatek od towarów i usług (VAT), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Wiesława Bożenna Benedysiuk, sędzia Małgorzata Kryńska-Mozolewska, Grzegorz Witold Pomećko. Sygn. akt VI P 205/20 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 28 maja 2020 roku (data na kopercie) powód G. W. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego D. R. kwoty 50.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem szkody. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że został skierowany przez swojego pracodawcę do ochrony osiedla przy ul. (...) 24, gdzie administratorem był pozwany D. R. . Powód podał, że D. R. był wobec niego agresywny. Powód miał następnie posprzeczać się ze swoim kierownikiem, który go zwolnił z pracy dnia 25 maja 2020 roku. Według powoda za zwolnienie go z pracy odpowiada również D. R. . Powód wniósł więc o zasądzenie odszkodowania od D. R. , będącego administratorem chronionego osiedla. Powód argumentował, że D. R. wyrządził mu szkodę, oczernił go przed przełożonym. (pozew – k. 1 – 7) W odpowiedzi na pozew pozwany D. R. wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany podniósł, że nie był nigdy pracodawcą powoda, nie płacił mu wynagrodzenia, nie nawiązywał z nim stosunku pracy. (odpowiedź na pozew – k. 32 – 35) Na rozprawie w dniu 3 września 2020 roku powód cofnął pozew, za zgodą pozwanego. (protokół rozprawy z dnia 03.09.2020r. – k. 70 verte) Sąd ustalił i zważył, co następuje: Mając na uwadze treść art. 203 § 1 KPC oraz art. 469 KPC Sąd uznał, iż powód skutecznie cofnął swój pozew. Powód na rozprawie został pouczony o treści przepisów art. 3 i 3 1 KP , Ponadto powód przyznał, że umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem stron, co znajduje potwierdzenie w treści świadectwa pracy (k. 20 akt sprawy). Sąd miał ponadto na uwadze, że pozwany nie był pracodawcą powoda co wynika ze wspomnianego świadectwa pracy, o czym Sąd również pouczył powoda na rozprawie. Powód po analizie swojego stanowiska cofnął pozew. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w art. 355 § 1 kpc Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew. Cofniecie pozwu nie jest sprzeczne również z treścią art. 469 kpc , bowiem powód pozwał osobę która nie była jego pracodawcą. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Odnosząc się do kwestii kosztów postępowania, należy zauważyć, że zgodnie z art. 98 § 1 KPC strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Jednocześnie stronę cofającą pozew uznaje się zwykle za stronę przegrywającą, chyba że cofnięcie pozwu było spowodowane zmianą w okolicznościach faktycznych, do której doszło z woli strony pozwanej. W niniejszej sprawie Sąd uznał powoda za stronę przegrywającą. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że powód miał przyznaną pomoc prawną z urzędu. W sytuacji, w której powód przegrał sprawę, koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu są wypłacane ze Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu. Ponadto koszty te powiększa się o stawkę VAT. Wobec powyższego na podstawie §15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. – Dz. U. z 2019 roku, poz. 18) koszty pomocy prawnej w niniejszej sprawie powinny wynieść 1.800,00 zł. Sąd jednak miał na uwadze nadkład pracy pełnomocnika z urzędu. W niniejszej sprawie odbyła się tylko jedna rozprawa, na której doszło do cofnięcia pozwu. Ponadto pełnomocnik napisał jedno pismo procesowe. Zgodnie zaś z §4 wskazanego wyżej rozporządzenia Sąd przy przyznaniu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu uwzględnia nakład pracy adwokata, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczbę stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu. Wobec tego Sąd uznał, że celowe jest przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów pomocy prawnej w wysokości ½ stawki wynikającej z §15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia. ZARZĄDZENIE (...) M. K. .