Wyrok Sądu Rejonowego w Sanoku, I C 383/19

Sygn. akt I C 383/19 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2019 r. Sąd Rejonowy w Sanoku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Krzysztof Dziewulski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Bogusława Obłój po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019r. w Sanoku na rozprawie sprawy z powództwa : P. R. , D. R. , S. K. , przeciwko : (...) S.A. w W. , o zapłatę I. Zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powódki P. R. kwotę 35.000 zł (trzydzieści pięć tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 29 marca 2018r. II. Zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powoda D. R. kwotę 30.000 zł (trzydzieści tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 29 marca 2018r. III. Zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powoda S. K. kwotę 30.000 zł (trzydzieści tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 29 marca 2018r. IV. Zasądza od pozwanego na rzecz powodów koszty postępowania w całości, pozostawiając szczegółowe ich wyliczenie referendarzowi sądowemu. Sygn. akt I C 383/19 UZASADNIENIE wyroku z 10 września 2019 roku W pozwie wniesionym do Sądu Rejonowego w Sanoku 11 marca 2019 roku powodowie P. R. , D. R. i S. K. żądali zasądzenia od pozwanego (...) S.A. w W. na swoją rzecz kwot: P. R. 35 000 zł , D. R. i S. K. po 30 000 zł z ustawowymi odsetkami od zwłoki liczonymi od 29 marca 2018 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów postępowania na swoją rzecz. W uzasadnieniu wskazano, iż żądane kwoty stanowią zadośćuczynienie za krzywdę, której powodowie doznali w wyniku śmierci ich babci Z. K. w wypadku komunikacyjnym, którego sprawca posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w towarzystwie pozwanego. Pozwany (...) S.A. w W. w odpowiedzi na pozew złożonej 20 sierpnia 2019 roku zaproponował zawarcie ugody tj. zapłaty na rzecz powodów kwot po 14 000 zł i zwrotu połowy kosztów postępowania a w przypadku braku przyjęcia propozycji, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż do wystąpienia z roszczeniem z art. 446 § 4 kodeksu cywilnego są uprawnieni wyłącznie najbliżsi członkowie rodziny zmarłego a pozwani jako wnuki osoby zmarłej nie są uprawnieni do zgłoszenia takich żądań. Pozwany wskazał ,że na skutek śmierci babci powodowie musieli korzystać ze specjalistycznej pomocy psychologicznej czy psychiatrycznej i zarzucił , że żądane przez nich kwoty są rażąco wygórowane. Na rozprawie w dniu 10 września 2019 roku powodowie nie wyrazili zgody na propozycję ugodową pozwanego i podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd ustalił w następujący stan faktyczny: 28 września 2014 roku w wypadku komunikacyjnym zginęła Z. K. . Sprawca tego wypadku został skazany za czyn z art. 177 § 2 kodeksu karnego w sprawie II Ka 113/ 15 przez Sąd Rejonowy w Sanoku wyrokiem z trzynastego maja 2015 roku. Sprawca był ubezpieczony na zasadzie odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. w W. . Wskazane Towarzystwo ubezpieczeniowe przeprowadziło postępowanie likwidacyjne na skutek wniosków dzieci zmarłej Z. K. a także wnuków- powodów w niniejszej sprawie. Dzieci zmarłej m. inn. - B. R. oraz R. K. (rodzice powodów) otrzymali bezsporne zadośćuczynienie w wysokości po 20 000 zł zaś na skutek wyroku Sądu Rejonowego w Sanoku w sprawie (...) otrzymali dodatkowo po 35 000 zł zadośćuczynienia. Pozwany wypłacił wskazanym osobom po 55 000 zł jednak odmówił wypłaty jakichkolwiek kwot powodom w niniejszej sprawie ,wskazując, iż nie należą oni do kręgu osób bliskich osoby zmarłej. Zmarła Z. K. była babcią powodów występujących w niniejszej sprawie. Powodowie S. K. i D. R. mają 26 lat zaś powódka P. R. ma 32 lata. P. i D. R. to rodzeństwo. Zmarła Z. K. mieszkała w S. w dzielnicy D. i tam mieszkała cała bliska jej rodzina, mianowicie dzieci B. R. i R. K. . Córka B. z dziećmi D. i P. zamieszkiwali w domu obok na działce w bezpośrednim sąsiedztwie do swojej matki –babci. W związku z tym od samych narodzin P. i D. babcia opiekowała się nimi i pomagała w ich wychowaniu. W ten sposób budowały się pomiędzy babcią i wnukami bliskie więzi i relacje. Najbardziej z racji wieku związana uczuciowo z babcią była P. R. . Powód S. K. także był wychowywany przez babcię gdyż mieszkał w niedalekiej odległości od jej domu ze swoimi rodzicami. Bardzo często przebywał u babci i bawił się a zarazem wychowywał z D. R. swoim rówieśnikiem. Wspólnie też opiekowała się nimi babcia Z. K. . Uczestniczyła praktycznie we wszystkich sferach ich życia począwszy od wychowania jako dzieci poprzez wspomaganie ich w szkole. Uczyła ich takich czynności jak krawiectwo czy gotowanie. Wnuki odwzajemniały się jej odwiedzinami, pomocą w porządkach w domu i w ogrodzie oraz w robieniu zakupów. Babcia uczestniczyła we wszystkich dobrych i złych chwilach jak np. choroby małoletniego D. czy też już pełnoletniej P. (Ta ostatnia w wieku około 20 lat przeszła bardzo ciężką chorobę). To u Z. K. odbywały zawsze się spotkania rodzinne ,niedzielne obiady, uroczystości związane ze świętami. Jej dom był miejscem spotkań całej rodziny. Z. K. zginęła w wypadku będąc potrącona przez samochód niedaleko od domu, prawie na oczach dzieci i wnuczki. Ta śmierć spowodowała wielki wstrząs i wywrócenie dotychczasowego życia całej rodziny w tym powodów. Najbardziej śmierć babci przeżyła powódka P. R. , która zmuszona była do skorzystania z pomocy psychologa i psychiatry a także leczenia farmakologicznego. Śmierć babci była dla powodów ogromną stratą ,którą do dziś odczuwają ,wspominają ją i jak tylko znajdują się w domu odwiedzają jej grób. Z. K. była dla powodów autorytetem, ostoją , zapewniała poczucie bezpieczeństwa w domu rodzinnym. Jej śmierć przerwała te tak istotne w życiu powodów doznania i oczekiwania. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów dołączonych do pozwu , z zeznań świadków B. R. , R. K. i zeznań powodów. Wskazany materiał dowodowy w zakresie w jakim odzwierciedla ustalenia stanu faktycznego jest bezsporny gdyż wzajemnie się uzupełnienie i nie zawiera sprzeczności a co istotne zarówno i dokumenty i zeznania nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Sąd zważył co następuje: Bezspornym w sprawie okazał się fakt ubezpieczenia sprawcy zdarzenia w Towarzystwie pozwanego. Zgodnie z art. 446 § 4 kodeksu cywilnego Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Mając na uwadze pokrewieństwo pomiędzy powodami niniejszego postępowania z Z. K. a także badając faktyczny układ stosunków pomiędzy tymi osobami Sąd uznał, iż powództwo jawi się jako uzasadnione. Dla Sądu niewątpliwym jest to, że powodowie są osobami najbliższymi dla zmarłej Z. K. w rozumieniu cytowanego artykułu. Z. K. była dla powodów nie tylko babcią w rozumieniu pokrewieństwa wynikającego z przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ale pomiędzy nimi istniała więź rodzinna wyrażająca się we wspólnym wychowaniu i spędzaniu czasu w życiu codziennym. Na podstawie zeznań w złożonych w sprawie jawi się obraz rodziny , której stosunki nie polegały na byciu krewnymi i sporadycznych odwiedzinach ale była to rodzina, która wiodła wspólne życie z wszelkimi jego troskami, zmartwieniami i radościami przeżywanymi przez wszystkich jaj członków. Wspólne spędzania świąt, opieka nad dziećmi przez cały okres dzieciństwa i dojrzewania przekonują Sąd do tego, że nie były to tylko, jak wspomniano, więzi wynikające z pokrewieństwa. Powodowie i zmarła byli dla siebie osobami najbliższymi i byli ze sobą w sposób szczególny związani. Odnosząc się do kwot zadośćuczynienia Sąd uznał, iż żądane przez powodów kwoty są adekwatne do stopnia krzywdy, której doznali wyniku śmierci babci Z. K. . Jak wspomniano więź pomiędzy powodami a zmarłą była na tyle szczególna i bliska a poczucie straty po jej śmierci tak duże , że kwoty, których powodowie zażądali należy uznać za adekwatne do rozmiaru ich krzywdy. Trudno jest bowiem wyznaczyć w pieniądzu rekompensatę za krzywdę w postaci straty kogoś bliskiego. Zdaniem sądu, w tej sytuacji zasądzone kwoty choć w części powinny złagodzić ich krzywdę w postaci bólu i straty, której doznali w wyniku zdarzenia. Nie ma , zdaniem sądu, wpływu na wysokość zadośćuczynienia wiek Z. K. w chwili śmierci. Jak ustalono bowiem była ona osobą sprawną zdrową , planowała i organizowała spotkania rodzinne tak ważne nie tylko dla jej dzieci ale i wnuków. Nagłe i niespodziewane odejście Z. K. było dla rodziny wielkim ciosem i zburzeniem dotychczasowego sposobu życia i kontaktów w rodzinie. Zrodziło to w jej członkach poczucie krzywdy, która tak jak wspomniano jedynie w części może być naprawiona poprzez zapłatę odpowiednich sum pieniężnych. Wszystkie żądania powodów znajdują oparcie w ustaleniach stanu faktycznego i przepisach prawa. Mając na uwadze powyższe na podstawie wyżej cytowanego przepisu, Sąd orzekł jak w pkt I – III wyroku. Odnośnie odsetek należy wskazać, iż żądanie ich zasądzenia od daty odmowy świadczenia jest zasadne. Należy stwierdzić ,że Sąd w niniejszym postępowaniu potwierdził jedynie prawo powodów do żądania zadośćuczynienia i jego wysokość, które istniało w dniu zgłoszenia szkody. Pozwany zaś po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego jak się okazało ,-niesłusznie, odmówił nie tylko wypłaty zadośćuczynienia ale i w ogóle uznania powodów za osoby uprawnione do jego zgłoszenia. Dlatego też, żądana w pozwie data odsetek została w trybie art. 481 Kc odzwierciedlona w wyroku. Na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 108 . § 1 k.p.c. orzeczono o kosztach postępowania zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu ( pkt IV wyroku).