Wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie, I C 26/18

Sygn. akt: I C 26/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2020 r. Sąd Rejonowy w Krośnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Martyn Bartnik Protokolant: Renata Głód po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2020 r. sprawy z powództwa K. W. (1) przeciwko (...) Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę I. zasądza od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki K. W. (1) kwotę 3.000 zł (trzy tysiące złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26.10.2017 r. do dnia zapłaty II. oddala powództwo w pozostałym zakresie III . znosi pomiędzy stronami koszty procesu Sędzia Sygn. akt IC 26/18 UZASADNIENIE wyroku z dnia 5 VI 2020 r. Powódka K. W. (1) domaga się zasądzenia od strony pozwanej (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 6.464,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26.X.2017 r. do dnia zapłaty, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swego żądania podniosła, iż w dniu 20.VII.2017 r. w wyniku wypadku komunikacyjnego, za skutki którego odpowiedzialność ponosi pozwane Towarzystwo (...) jako ubezpieczyciel posiadacza pojazdu P. (...) nr rej. (...) , doznała ona obrażenia ciała w postaci złamania żebra. Jej ciało pokryte było ponadto w znacznej mierze siniakami. Następnie zaś miała poważne problemy z oddychaniem. K. W. wyjaśniła nadto, iż obecnie odczuwa ból związany ze złamaniem żebra, co utrudnia jej schylanie się, a także podnoszenie/przenoszenie rzeczy, np. siatek z zakupami. W związku tym zmuszona jest doraźnie korzystać z pomocy osób trzecich. Jej zdaniem zadośćuczynienie, które zrekompensuje doznaną przez nią krzywdę winno wynieść łącznie 7.000,00 zł. Z uwagi więc no to, że w toku likwidacji szkody otrzymała z tego tytułu kwotę 536,00 zł, do zapłaty pozostaje jeszcze kwota dochodzona pozwem - k. 1-4. W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Towarzystwo (...) S.A. w W. wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na swą rzecz kosztów procesu zarzucając, iż w toku postępowania szkodowego zaspokoiła już wszelkie uzasadnione roszczenia powódki. W szczególności dostępna dokumentacja medyczna wskazuje na to, że u powódki stwierdzono jedynie podejrzewanie złamania jednego żebra – k. 33-36. Sąd ustalił następujący stan faktyczny i zważył, co następuje : W dniu 20.VII.2017 r. w miejscowości I. doszło do zdarzenia drogowego, którego sprawcą był kierujący samochodem osobowym marki P. (...) nr rej (...) D. W. ubezpieczonym od OC u strony pozwanej. Wymusił on pierwszeństwo doprowadzając do zderzenia z pojazdem jadącym z naprzeciwka. Sprawca szkody spisał oświadczenie, w którym przyznał, że to on ponosi winę za spowodowanie kolizji. Powódka K. W. (1) podróżowała natomiast jako pasażer samochodu kierowanego przez w/wymienionego. W chwili zdarzenia pojazdów wybuchły poduszki powietrzne, które uderzyły w głowę i klatkę piersiową powódki. Na miejsce kolizji została wezwana karetka pogotowia ratunkowego, która zabrała poszkodowaną do Wojewódzkiego Szpitala (...) w K. (pierwszej pomocy powódce udzielono w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym). Po wykonaniu badania RTG u poszkodowanej stwierdzono złamanie żebra IX prawego bez przemieszczenia. Tego samego dnia K. W. została wypisana do domu z zaleceniem przyjmowania leków przeciwbólowych. Następnie zażywała je przez okres kilku miesięcy. W/wymieniona otrzymała skierowanie do poradni chirurgicznej, gdzie odbyła trzy wizyty. Leczenie w jej przypadku zakończono ostatecznie w dniu 17.VIII.2017 r. (podczas kolejnych wizyt lekarskich powódka skarżyła się na dolegliwości bólowe w linii pachowej tylnej, duszności nie zgłaszała). Na ciele powódki po wybuchu poduszek powietrznych pozostały liczne zasinienia. Przez okres trzech miesięcy po zdarzeniu odczuwała ona ból w klatce piersiowej. Początkowo wymagała także pomocy członków rodziny np. przy zakładaniu butów, gdyż nie mogła się schylać, jak również przy noszeniu zakupów. K. W. (1) w chwili zdarzenia nie pracowała zawodowo. Wraz z mężem prowadziła 2 – hektarowe gospodarstwo rolne, przede wszystkim na własne potrzeby. Poszkodowana uprawiała także ogród przydomowy, hodowała zwierzęta: kury, kaczki i świnie. W pracach gospodarskich również wyręczali ją członkowie rodziny, zaś taki stan rzeczy trwał do października 2017 r., kiedy to w/wymieniona zaczęła wykonywać drobniejsze prace w gospodarstwie. K. W. odczuwała także lęk przed jazdą samochodem, zarówno jako pasażer jak i kierowca, a do samochodu wsiadła po upływie około pół roku od kolizji (w chwili obecnej w/w nie odczuwa strachu przed jazdą samochodem). Po wypadku K. W. nie korzystała natomiast ze wsparcia psychologicznego. Powódka z powodu wypadku była zmuszona zrezygnować z wyjazdu do pracy do W. . Od chwili wypadku u poszkodowanej co jakiś czas pojawiały się zawroty i bóle głowy. Obrażenia jakich doznała powódka w następstwie zdarzenia komunikacyjnego z 20.VIII.2017 r. nie spowodowały natomiast wystąpienia trwałego lub długotrwałego uszczerbku na jej zdrowiu (proces leczenia w jej przypadku jest już zakończony i obecnie nie wymaga ona rehabilitacji). Dolegliwości występujące przy urazach, jakich doznała poszkodowana są to dolegliwości subiektywne i nie mają odzwierciedlenia w jakichkolwiek badaniach (lekarz w takich przypadkach opiera się wyłącznie na wywiadzie zebranym od pacjenta). Stopień odczuwania bólu jest indywidualny dla każdego człowieka i jest uzależniony od indywidualnego progu bólowego, w związku z tym powyższe określenia mają wyłącznie charakter „uśredniony statystyczny”. W rozpatrywanym przypadku należy przyjąć, że dolegliwości bólowe u powódki po urazie mogły utrzymywać się przez okres jednego miesiąca, przy czym ich natężenie winno zmniejszać się wraz z upływem czasu (jest to zgodne z wpisami w dokumentacji medycznej pacjentki). Obecnie powódka zgłasza ból klatki piersiowej pojawiający się przy gwałtownych ruchach i przy kaszlu. Są to objawy powodujące dyskomfort, ale nie powodują obecnie istotnego ograniczenia jej sprawności. K. W. zgłosiła pozwanej szkodę osobową i wniosła o jej likwidację poprzez zapłatę na jej rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w piśmie z 21.IX.2017 r. Decyzją z dnia 11.X.2017 r. ubezpieczyciel przyznał jej zadośćuczynienie w wysokości 536,00 zł odmawiając zaspokojenia jej dalszych roszczeń. (dowody: ⚫ zeznania świadek P. W. – k. 313, ⚫ opinia biegłego lek. chirurga J. W. – k. 323-324, ⚫ odpis zgłoszenia szkody z 21.09.2017r., skierowanego do strony pozwanej wraz z odpisem jego nadania w urzędzie pocztowym – k. 11-15, ⚫ wydruk akt szkodowych strony pozwanej nr (...) – k. 48-137, ⚫ odpis dokumentacji medycznej dotyczącej powódki sporządzonej przez (...) - k. 144 – 148, ⚫ odpis dokumentacji medycznej dotyczącej powódki sporządzonej przez Wojewódzki Szpital (...) II w K. - k.152 - 167, ⚫ odpis dokumentacji medycznej dotyczącej powódki sporządzonej przez (...) w D. - k. 186 – 198, ⚫ odpis dokumentacji medycznej dotyczącej powódki sporządzonej przez Centrum (...) Sp. z o.o. w K. – k. 297, ⚫ pismo (...) z 27.II.2019r. – k. 300, ⚫ zeznania powódki K. W. (1) – k. 353/2-353. Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka i powódki, bowiem są one spójne, logiczne i znajdują pełne potwierdzenie w treści dokumentów zaliczonych w poczet materiału dowodowego, autentyczności których nie kwestionowała żadna ze stron. Są one ponadto zasadniczo zbieżne z treścią opinii biegłej, która wydawała ekspertyzę na użytek niniejszego procesu. Jako równie przekonująca oceniona została opinia wydana przez biegłą lekarz chirurg J. W. . Jest ona zwłaszcza wyczerpująca, stanowcza, zaś jej autorem jest osoba posiadająca stosowne kwalifikacje. Uwypuklenia wymaga ponadto okoliczność, że żadnej ze stron nie udało się skutecznie podważyć twierdzeń zawartych w treści rzeczonej ekspertyzy (tak powódka jak i strona pozwana nie domagali się dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego wymienionej specjalności.) Materialnoprawna podstawa odpowiedzialności strony pozwanej zawarta jest w treści art.822 kc oraz przepisach art.9, art. 13 ust.2 i art. 10 Ustawy z 22.V.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (Dz.U. nr 124, poz.1152 ze zm.). Z uwagi na fakt, że na skutek ruchu pojazdu należącego do osoby ubezpieczonej od OC u strony pozwanej u powódki wystąpił uraz, który wprawdzie nie spowodował trwałego lub długotrwałego uszczerbku na jej zdrowiu, lecz przez okres kilku miesięcy zdestabilizował życie w/wymienionej, Sąd uznał, że z tytułu krzywdy, jakiej doznała ona w wyniku wypadku należy się jej zadośćuczynienie w łącznej wysokości 3.536,00 zł ( art. 444 i art. 445 kc ). Zdaniem Sądu, wymieniona kwota adekwatna jest do rozmiaru krzywd doznanych przez wyżej wymienioną, a w szczególności jest odpowiednia ze względu na czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanej. Skutki zdarzenia w sferze fizycznej oraz psychicznej K. W. odczuwała przez okres kilku miesięcy, była zmuszona zażywać leki przeciwbólowe, zaś w codziennym życiu, a zwłaszcza w prowadzeniu gospodarstwa domowego korzystała ona z pomocy członków swej rodziny. Wprawdzie do chwili obecnej uskarża się ona na cykliczne bóle i zawroty głowy, lecz – jak wynika z opinii biegłej – proces jej leczenia zakończył się po upływie niecałego miesiąca od chwili kolizji. W/wymieniona nie była poddana także hospitalizacji ani żadnym zabiegom chirurgicznym. Nie korzystała w końcu z zabiegów rehabilitacyjnych. Uwypuklenia wymaga nadto okoliczność, że K. W. nie skorzystała z porady specjalisty (psychologa lub psychiatry), którego pomoc niewątpliwie przyczyniałaby się do skrócenia czasu, w którym po spornym zdarzeniu odczuwała ona dyskomfort podczas jazdy samochodem. Ustalając wysokość omawianego świadczenia Sąd miał również na uwadze wskazania Sądu Najwyższego, który w licznych orzeczeniach stwierdził, że wysokość zadośćuczynienia musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość (por. wyrok SN z 26.II.1962 r. IV CR 90/61, OSNCP 1963 r. poz.105, wyrok z 24.IV.1965 r. I Pr 203/65, OSPiKA 1966, poz. 91 oraz wyrok z 13.XII.2007 r. I CSK 384/07, Lex nr 351187). Skoro zatem przed wszczęciem niniejszego procesu ubezpieczyciel wypłacił na rzecz poszkodowanej zadośćuczynienie w kwocie 536,00 zł do zasądzenia z omawianego tytułu pozostała jeszcze kwota 3.000,00 zł. Zasądzając odsetki ustawowe za opóźnienie od wymienionej kwoty ( art. 481 kc ) sąd kierował się treścią art. 455 kc , zgodnie z którym w przypadku zobowiązań bezterminowych (bo do takich zalicza się zobowiązanie do zapłaty zadośćuczynienia) dłużnik popada w opóźnienie po wezwaniu go do spełnienia świadczenia przez wierzyciela. Reguła wynikająca z art. 455 kc ulega jednak modyfikacji w odniesieniu do świadczeń przysługujących poszkodowanemu od zakładu ubezpieczeń. Jak stanowi bowiem przepis art. 817 kc , a także art. 14 wyżej powołanej ustawy z 22.V.2003 r. ubezpieczyciel wypłaca omawiane świadczenie w terminie 30 dni od dnia złożenia przez poszkodowanego zawiadomienia o szkodzie chyba, że wyjaśnienie we wskazanym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania okaże się niemożliwe. W tym ostatnim przypadku omawiamy trzydziestodniowy termin ulega stosownemu wydłużeniu (por. wyrok SN z 28.VI.2005 r. I CK 7/05, Lex nr 153254 oraz wyrok z 22.II.2007 r. ICSK 433/06, Lex nr 274209). W okolicznościach sprawy uznać należy, że strona pozwana popadła w opóźnienie ze spełnieniem świadczenia dochodzonego pozwem po upływie trzydziestodniowego terminu liczonego od daty, w jakiej dowiedziała się o żądaniu zapłaty na rzecz K. W. zadośćuczynienia tj. 26.X.2017 r. W ocenie Sądu, w rozpatrywanym przypadku ubezpieczyciel miał bowiem pełną możliwość ustalenia w toku postępowania likwidacyjnego rzeczywistej wysokości szkody osobowej, jaka wystąpiła po stronie powódki w terminie, o którym mowa w treści art. 14 ust 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych . Orzeczenie o kosztach procesu znajduje oparcie w treści art. 100 kpc . Powódka utrzymała się ze swoimi żądaniami w ok. 46,41 % i poniosła koszty postępowania w następującej wysokości: koszty zastępstwa procesowego – 1.800,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17,00 zł, zaliczka na opinię biegłego – 321,54 zł, łącznie – 2.138,54 zł. Z kolei strona pozwana, która wygrała w ok. 53,59 % proces wyłożyła koszty w wysokości 1.845,88 zł (koszty zastępstwa i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 1.817,00 zł, koszty uzyskania dokumentacji medycznej – 13,30 zł i 15,68 zł). Powyższe okoliczności przemawiały zatem – zdaniem Sądu - za wzajemnym zniesieniem kosztów procesu pomiędzy stronami. Sędzia Z: 1. (...) 2. kal. 14 dni. Sędzia