Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, VI Ka 1484/18

Warszawa, dnia 26 czerwca 2019 r. Sygn. akt VI Ka 1484/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz protokolant: stażysta sądowy Anna Jabłońska przy udziale prokuratora Ewy Gołębiowskiej po rozpoznaniu dnia 26 czerwca 2019 r. w Warszawie sprawy P. W. , syna S. i M. , ur. (...) w L. obwinionego o wykroczenie z art. 92a k.w na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt II W 190/18 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych opłaty za postępowanie odwoławcze oraz 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków tego postępowania. Sygn. akt VI Ka 1484/18 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 26 czerwca 2019r. Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 2 sierpnia 2018r. został zaskarżony przez obrońcę obwinionego P. W. . Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpsw. Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Już na wstępie należy zauważyć, że sam fakt popełnienia wykroczenia poprzez przekroczenie dozwolonej na danym odcinku drogi prędkości (50 km/h) wątpliwości budzić nie powinien. Wynika to z przyznania obwinionego, kwestionującego prawidłowość dokonanego pomiaru: „ według mnie ja wtedy mogłem mieć prędkość około 80 km/h. ” (protokół przesłuchania z dnia 16 lutego 2018r. - k. 19 akt sprawy). W sposób oczywisty czyni to niezasadnym wniosek autora środka odwoławczego o uniewinnienie obwinionego. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest również podstaw do uchylenia orzeczenia celem ponownego jej rozpoznania. Nie jest bowiem tak, jak zdaje się utrzymywać obrona, że nagranie z urządzenia (...) zdeterminowało ustalenie rozwijanej przez pojazd obwinionego prędkości. Autor środka odwoławczego wydaje się nie dostrzegać depozycji świadka Ł. M. – funkcjonariusza Policji dokonującego zatrzymania pojazdu. Zeznał on, że powodem owego zatrzymania było znaczne przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym, co potwierdziły wskazania wideorejestratora (k. 12). Skarżący nie wskazuje na jakiekolwiek okoliczności podważające wiarygodność funkcjonariusza; co do zasady jego zeznanie zgodne jest zaś ze wskazanymi wyżej wyjaśnieniami obwinionego. Nawet przyjmując prawdziwość wersji prezentowanej przez samego sprawcę, oczywiście jawi się rzucająca się wprost w oczy niewspółmierność prędkości rozwijanej do nakazanej, co w zgodzie z zasadami logiki wskazuje na prawdomówność funkcjonariusza. W tym też kontekście uprawnione było oddalenie przez Sąd Rejonowy wniosku o powołanie biegłego celem zweryfikowania prawidłowości wskazań wideorejestratora. Zasięgnięcie takiej opinii uzasadnione byłoby nasuwającymi się wątpliwościami natury zasadniczej – nie sposób jest zaaprobować kwestionowania niejako a priori prawidłowości działania dopuszczonego do użytku urządzenia rejestrującego prędkość, tylko dlatego, że sprawca wykroczenia przekonany jest, że „ tak szybko nie jeździ ” (cyt. z wyjaśnień w toku rozprawy odwoławczej). Należało zatem zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.