Wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie, I C 1111/18

Sygn. akt I C 1111/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 04 lutego 2019 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Elżbieta Kuryło - Maciejewska Protokolant: Joanna Antoniszyn po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 roku w Dzierżoniowie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. przeciwko Powiatowi (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o zapłatę kwoty 3.845,87 zł I. zasądza od strony pozwanej Powiatu (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności na rzecz strony powodowej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 3.845,87 zł (trzy tysiące osiemset czterdzieści pięć złotych osiemdziesiąt siedem groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 września 2017 roku do dnia zapłaty; II. zasadza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1110 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. IC 1111/18 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 16 kwietnia 2018 roku strona powodowa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od strony pozwanej Powiatu (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności kwoty 3.845,87 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 29 września 2017 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postepowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 12 września 2016 roku (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w D. zaliczył pracownika (...) Sp. z o.o. w K. Panią E. S. (1) do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Obligowało to spółkę do zmniejszenia wymiaru czasu pracy pracownika do 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo, na podstawie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 18 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych . Orzeczeniem z dnia 30 czerwca 2017 roku (...) . (...) . (...) Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności dla Województwa (...) stwierdził nieważność w/w orzeczenia z dnia 12.09.2016 r. ( (...) ). Wskazane orzeczenie jest prawomocne i ostateczne od dnia 28 czerwca 2017 r. Żądana pozwem należność obejmuje kwotę wynagrodzenia, jakie Spółka była zobowiązana wypłacić pracownikowi, mimo braku z jego strony ekwiwalentności w postaci pracy 8 godzin dziennie. W normalnym biegu spraw, spółka za pracę 7 godzinną zaoferowałaby pracownikowi kwotę odpowiednio niższą. W omawianej sprawie Spółka poniosła wyższe koszty pracy pracownika niż wynikające z zawartej umowy o pracę. W ocenie powoda, gdyby nieważne orzeczenie o niepełnosprawności w ogóle się nie pojawiło w obrocie, Spółka w normalnym toku spraw za pracę 7 godzinną zapłaciłaby pracownikowi kwotę odpowiednio niższą o wartość wynagrodzenia adekwatną do 1 godziny na dobę. Powierzenie wykonywania zadań w zakresie tej jednej godziny, dotąd wykonywanych przez Panią E. S. (2) głównemu księgowemu pozwoliło zaoszczędzić koszt związany z przekazaniem ich innemu pracownikowi uprawnionemu w takim wypadku do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. W przeciwnym razie wystąpiłaby szkoda niejako w podwójnej wysokości – Spółka zapłaciłaby za tę jedną godzinę pracy zarówno Pani S. , jak i innemu pracownikowi. Jednocześnie zaś dokonane przesunięcie doprowadziło do zmniejszenia zaangażowania głównego księgowego w inne sprawy objęte zakresem jego obowiązków. W odpowiedzi na pozew pełnomocnik strony pozwanej wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów procesu. W uzasadnieniu stanowiska pełnomocnik wskazała, iż powództwo winno zostać oddalone, albowiem po stronie powoda nie powstała szkoda. Ilość i zakres obowiązków służbowych wykonywanych przez pracownika powoda E. S. (1) zarówno przed jaki i po uzyskaniu orzeczenia z dnia 12 września 2016 roku były jednakowe, co wynika z adnotacji zawartej na dokumencie zawierającym zakres obowiązków służbowych i odpowiedzialności pracownika z dnia 29 kwietnia 2016 roku sporządzonej przez starszego inspektora ds. (...) . Zmniejszenie czasu pracy pracownika nie spowodowało po stronie powoda żadnych dodatkowych kosztów pracowniczych, gdyż część obowiązków E. S. (1) została przekazana głównej księgowej bez jednoczesnego zwiększenia jej z tego tytułu wynagrodzenia. Sąd ustalił stan faktyczny: E. S. (1) pozostawała pracownikiem najpierw Zakładu (...) w K. , a następnie (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od dnia 01 lipca 2003 roku na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Dowód: 1. kserokopia umowy o pracę z dnia 25.06.2003 r. z (...) w K. – k. 24; 2. kserokopia zawiadomienia pracownika o przejściu zakładu na nowego pracodawcę z dnia 27.02.2006 r. –k.25; 3. kserokopia porozumienia między pracodawcą i pracownikiem z dnia 30.05.2006 r. – k.26; W dniu 12 września 2016 roku (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w D. zaliczył pracownika (...) Sp. z o.o. w K. E. S. (1) do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Dowód: 1. kserokopiaOrzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 12.09.2016 r. –k.48 W dniu 19 października 2016 r. z uwagi na przedłożone przez E. S. (1) orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym pracodawca poinformował pracownika, iż zmniejszeniu uległ wymiar jej czasu pracy do 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo, w pięciodniowym przeciętnie tygodniu pracy, w okresie rozliczeniowym jednego miesiąca. W dniu 24 października 2016 r. pracodawca wyraził zgodę na świadczenie pracy w zaproponowanych przez E. S. (1) godzinach od 8.00 do 15.00. Od października 2016 r. E. S. (1) świadczyła pracę na rzecz powodowej Spółki w wymiarze 7 godzin na dobę, przy czym nie uległ zmianie zakres jej obowiązków służbowych oraz wymiar wynagrodzenia. Dowód: 1. kserokopia informacji dla pracownika z dnia 19.10.2016 r. –k.43; 2. kserokopia zgody na świadczenie pracy w zaproponowanych godzinach z dnia 24.10. 2016 r. – k.46; 3. kserokopia wniosku E. S. (1) z dnia 21.10.2016 r. –k.47; 4. kserokopia zakresu obowiązków służbowych i odpowiedzialności pracownika z dnia 29.04.2016 r. –k.59-29; 5. kserokopia miesięcznej ewidencji czasu pracy E. S. (1) za okres od września 2016 r. do lipca 2017 r.-k.30-40; 6. kserokopia wniosku o udzielenie czasu wolnego w zamian za pracę w godzinach nadliczbowych z tytułu obniżenia wymiaru czasu pracy z dnia 24.10.2016 r. – k.45 Orzeczeniem z dnia 30 czerwca 2017 roku (...) . (...) . (...) Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności dla Województwa (...) stwierdził nieważność w/w orzeczenia z dnia 12.09.2016 r. ( (...) ) od dnia jej wydania, a więc ze skutkiem ex tunc. Orzeczenie to jest prawomocne. Dowód: 1. Decyzja Wojewódzkiego Zespołu (...) o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 30 czerwca 2017 r. (...) . (...) . (...) w dokumentach Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) W okresie od października 2016 roku do lipca 2017 roku w związku z obniżeniem E. S. (1) wymiaru czasu pracy na podstawie nieważnej decyzji z dnia 12.09.2016 r. nadpłacono wynagrodzenie w kwocie 3.845,87 zł Dowód: 1. wyliczenie za godziny nieprzepracowane z tytułu obniżenia wymiaru czasu pracy –k.64; 2. kserokopia kartoteki zarobkowej – k.41-42. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługuje na uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu poza sporem pozostawała legitymacja procesowa strony pozwanej. Zgodzić bowiem należy się ze stanowiskiem pełnomocnika strony powodowej, iż (...) do Spraw orzekania o niepełnosprawności jest częścią struktury starostwa i to Starosta zapewnia jego funkcjonowanie. Stanowi on zatem element jednostki organizacyjnej Powiatu. Odpowiedzialność Powiatu oparta jest natomiast na przepisie art. 417 kc w zw. z art. 417(1) §2 kc i pozostaje w związku z decyzją wydaną w dniu 12 września 2016 roku przez (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w D. , który zaliczył pracownika (...) Sp. z o.o. w K. E. S. (1) do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; która orzeczeniem z dnia 30 czerwca 2017 roku (...) . (...) . (...) Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności dla Województwa (...) została uznana za nieważną od dnia jej wydania, a więc ze skutkiem ex tunc. Kwestią sporną pozostawało natomiast, czy strona powodowa w związku z nieważną decyzją z dnia 12 września 2016 r. (...) poniosła szkodę. Przy czym, jak słusznie wskazują pełnomocnicy obydwu stron postępowania w zakresie ustalenia wysokości szkody odwołać należy się do przepisu art. 361 kc , który wskazuje, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, a w powyższych granicach, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Bez wątpienia normalnym następstwem - wobec wydania orzeczenia z dnia 12 września 2016 r. (...) - było zmniejszenie wymiaru czasu pracy pracownika do 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo, do czego stronę powodową obligował przepis art. 15 ust. 2 w zw. z art. 18 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych . Przy czym zmiana wymiaru czasu pracy nie wiązała się ze zmianą wymiaru wynagrodzenia E. S. (1) . Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem zaprezentowanym przez pełnomocnika strony powodowej, iż szkodą powodowej Spółki były wyższe koszty pracy pracownika. Gdyby nieważne orzeczenie o niepełnosprawności w ogóle się nie pojawiło w obrocie, Spółka ta w normalnym toku spraw za pracę 7 godzinną zapłaciłaby pracownikowi kwotę odpowiednio niższą o wartość wynagrodzenia adekwatną do 1 godziny na dobę. Należy mieć bowiem na uwadze, iż E. S. (1) pozostawała w zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, co wiąże się z ośmiogodzinnym dniem pracy i 40 godzinami tygodniowo. Tymczasem w związku z nieważną decyzją z dnia 12 września 2016 r. w okresie od października 2016 r. do lipca 2017 roku świadczyła ona pracę jedynie przez siedem godzin na dobę i 35 tygodniowo ( de facto na 7/8 etatu), otrzymując wynagrodzenie jak przy pełnym wymiarze czasu pracy. Bez znaczenia jest tutaj fakt, iż zakres obowiązków pracownika po wydaniu spornej decyzji nie zmienił się w stosunku do tego zakresu sprzed jej wydania, a także i to, iż powodowa Spółka część obowiązków E. S. (1) scedowała na innego pracownika, któremu nie musiała płacić za godziny nadliczbowe. Istotne jest to, iż E. S. (1) – jak się okazało- bez podstawy prawnej otrzymywała w omawianym okresie wynagrodzenie za osiem godzin pracy dziennie, podczas gdy świadczyła ją tylko przez siedem godzin. Suma tego wynagrodzenia brutto wypłacona przez stronę powodową w czasie pozostawania w obrocie kwestionowanej decyzji stanowi szkodę (...) Spółki z o.o. w K. . Rozważając powyższe oraz fakt, iż określona wysokość szkody nie była kwestionowana bez stronę pozwaną i nie budziła zastrzeżeń Sądu, na mocy powołanych przepisów orzeczono jak w punkcie I wyroku. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. , stanowiącego, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, przyjmując, iż strona powodowa pozostawała w opóźnieniu od dnia 29 września 2017 r., tj. od dnia sporządzenia odpowiedzi na wezwanie do zapłaty z dnia 11 września 2017 r. O kosztach postępowania orzeczono na mocy przepisu art. 98 w zw. z art. 99 k.p.c. , przyjmując, iż składa się na nie opłata sądowa od pozwu w kwocie 193 zł, wynagrodzenie pełnomocnika- radcy prawnego w wysokości 900zł oraz opłata skarbowa w kocie 17 zł ( łącznie 1110 zł).