Wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu, VI Ka 149/19

Sygn. akt VI Ka 149 / 19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2019 roku Sąd Okręgowy w Elblągu w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Elżbieta Kosecka – Sobczak Protokolant: sekr. sąd. Aneta Biernacka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 roku sprawy P. G. s. W. i I. , ur. (...) w D. obwinionego o czyn z art. 107 kw z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w D. z dnia 18 grudnia 2018 roku sygn. akt II W 406 / 18 I. zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, II. kosztami za postępowanie przed sądem I i II instancji obciąża Skarb Państwa, w tym zasądza od Skarbu Państwa na rzecz P. G. kwotę 432 zł za udział w rozprawie przed sądem I instancji i 840 zł za udział w rozprawie przed sądem II instancji w sprawie o wykroczenia obrońcy ustanowionego przez obwinionego z wyboru. Sygn. akt VI Ka 149/19 UZASADNIENIE P. G. został obwiniony o to, że w dniu 14 lutego 2018r. w D. na ul. (...) złośliwie niepokoił Panią E. Ż. (1) w ten sposób, że głośno odtworzył w swoim mieszkaniu muzykę pomimo wielokrotnych próśb, aby tego nie robił, tj. o czyn z art. 107 kw. Wyrokiem Sadu Rejonowego w D. z 18 grudnia 2018r. w spr. II W 406/18 obwinionego uznano za winnego dokonania zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 107 kw i za to wymierzono mu karę 300 zł grzywny, a nadto zasądzono od obwinionego 100zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz 30zł opłaty. Od wyroku tego apelację wniósł obrońca obwinionego, który zaskarżył ww wyrok w całości i wyrokowi temu zarzucił: - rażące naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 107 kw w sytuacji, gdy zachowanie przypisane obwinionemu nie wyczerpywało znamion tego wykroczenia tj. nie było ukierunkowane „w celu dokuczenia” określonej osobie, - błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wyroku, a stawiając takie zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionego podlegała uwzględnieniu, gdyż rację ma skarżący co do tego, że doszło do obrazy art. 107 kw i błędu w ustaleniach faktycznych, które to uchybienia miały wpływ na zaskarżony wyrok. Strona podmiotowa wykroczenia z art. 107 kw polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego o czym świadczy zawarte znamię „w celu dokuczenia innej osobie”. Stwierdzenie tego znamienia wymaga zaś stosownych ustaleń faktycznych, a także odzwierciedlenia tego w opisie czynu przypisanego obwinionemu. Natomiast w realiach omawianej sprawy, to już sama treść opisu zachowania obwinionego zawarta we wniosku o ukaranie, a następnie przyjęta – bez zmian- jako opis czynu przypisanego obwinionemu w zaskarżonym wyroku, wskazuje, że jego czyn nie wypełniał wszystkich znamion określonych w tym przepisie, skoro nie zawarto w tym opisie stwierdzenia, że P. G. głośno odtwarzał w swoim mieszkaniu muzykę w celu dokuczenia E. Ż. (1) . Ponadto, gdy przypisane obwinionemu działania w postaci złośliwego niepokojenia pokrzywdzonej musi być realizowane "w celu dokuczenia" określonej osobie, a w omawianej sprawie osobie wskazanej w zarzucie tj. E. Ż. (1) , to obowiązkiem sądu I instancji było ustalenie, że obwiniony w tym właśnie celu działał w dniu zarzucanego mu czynu tj. 14 lutego 2018r. Tymczasem sąd ten (co wynika też z treści przeprowadzonych dowodów) co do przebiegu zdarzenia z 14 lutego 2018r. ustalił tylko, że obwiniony bardzo głośno tego dnia, w godzinach od 9.40 do 10.30 słuchał muzyki, że E. Ż. (1) wezwała patrol policji, że przed przyjazdem policji obwiniony opuścił mieszkanie. Nie ustalił zaś w sposób czytelny zebranymi dowodami czy obwiniony wiedział, że tego konkretnego dnia tj. 14 lutego 2018r. w godzinach od 9.40 do 10.30 E. Ż. (1) była w domu, bo tylko gdyby ustalono, że miał taką wiedzę, to głośne puszczanie muzyki w czasie czynu można by uznać za działanie umyślne i kierunkowe w celu dokuczenia konkretnie pokrzywdzonej. Mając bowiem na uwadze opis czynu zarzucanego obwinionemu i wytyczone nim granice zdarzenia, które miał za zadanie zbadać sąd pod kątem odpowiedzialności obwinionego, to nie chodziło o ustalenie czy obwiniony głośno puszczając muzykę 14 lutego 2018r. w godzinach od 9.40 do 10.30 będzie niepokoił czy dokuczał innym osobom, ale czy działał z zamiarem kierunkowym dokuczenia takim zachowaniem konkretnie E. Ż. (1) . Co prawda sąd orzekający ustalił, że pokrzywdzona miała do obwinionego pretensje o głośne słuchanie muzyki , że wzywała policję na interwencje, że zgłaszała na niego skargi do administracji spółdzielni mieszkaniowej, że ona lub jej mąż chodzili uciszać obwinionego, ale dotyczyło to innych zdarzeń niż zarzucane, a nie rozpytał pokrzywdzonej czy świadków dokładnie o przebieg zdarzenia z 14 lutego 2018r. Skoro zaś tak zebrany materiał dowodowy nie zawierał danych wskazujących na to aby obwiniony miał świadomość, że ta konkretna pokrzywdzona była w czasie czynu w domu, to i ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji nie dały powodu do przyjęcia, że obwiniony 14 lutego 2018r. wyczerpał znamię działania w celu dokuczenia pokrzywdzonej tj., że puszczał głośno muzykę bo chciał w ten sposób dokuczyć konkretnie E. Ż. (1) . Rację ma też obrońca, że okoliczność, iż obwiniony zwrócił się do E. Ż. (1) , aby przekazała mu grafik pracy, tak by nie puszczał głośno muzyki (która przeszkadzała pokrzywdzonej i członkom jej rodziny, a nie innym sąsiadom, o czym świadczą oświadczenia z k. 29-31), gdy wracała ona z pracy do domu i chciała odpoczywać (przy czym pokrzywdzona mu takiego grafiku nie przekazała), to dodatkowo świadczy o tym, że nie dział on w dniu 14 lutego 2018r. w celu dokuczenia pokrzywdzonej. Taką prośbą dał bowiem wyraźny sygnał, że będzie chciał powstrzymywać się od głośnego słuchania muzyki wtedy, gdy będzie wiedział, że E. Ż. (2) jest w domu. A tym samym dał wyraz temu, że nie chciał działać z zamiarem kierunkowym popełnienia wykroczenia z art. 107 kw na szkodę E. Ż. (1) . Stąd wobec braku wykazania ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Rejonowy (na tle zgromadzonych dowodów) co do przebiegu czynu z 14 lutego 2018r., że obwiniony wyczerpał wszystkie znamiona tego wykroczenia, a w szczególności, że tego dnia głośno odtwarzając muzykę działał w celu dokuczenia E. Ż. (1) , a także wobec tego, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 82 § 2 pkt 1 kpw , sąd I instancji przypisując obwinionemu czyn z art. 107 kw nie wskazał w opisie tego czynu, aby działanie P. G. było podjęte w tym właśnie celu dokuczenia pokrzywdzonej, to zaskarżony wyrok nie mógł zostać uznany za trafny i słuszny. Ponadto w sytuacji gdy wyrok zaskarżył tylko obrońca obwinionego, na jego korzyść, to brak apelacji na niekorzyść, uniemożliwiał sądowi odwoławczemu dokonania uzupełnienia i materiału dowodowego i treści wyroku o brakujące znamię. Dlatego sąd II instancji dokonał zmiany wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego. Tym bardziej, że należy zgodzić się z poglądem zawartym w uzasadnieniu wyroku SN z 4.09.2013r. w spr. III KK 275/13, że „Trzeba także podkreślić, że przypisanie obwinionej tego, że niepokoiła pokrzywdzoną "złośliwie" nie może zastąpić opisanego powyżej podmiotowego znamienia w postaci "w celu dokuczenia". W wyroku z dnia 22 czerwca 1995 r. III KRN 44/95 (LEX nr 24579) Sąd Najwyższy wskazał wprawdzie, że "czyn stanowiący wykroczenie z art. 107 k.w. polega na działaniu kierunkowym" - "w celu dokuczenia innej osobie", a zatem należy ustalić, że po stronie sprawcy tego wykroczenia zachodzi "złośliwość", ale ustalenie znamienia złośliwości w odniesieniu do czynności w postaci "niepokojenia" nie może zastąpić stwierdzenia działania w celu dokuczenia i koniecznego ujęcia tego podmiotowego znamienia w opisie czynu (por wyrok SN z dnia 10 listopada 2010 r., IV KK 324/10).” Z tych wszystkich powodów należało uchylić zaskarżony wyrok a obwinionego uniewinnić od zarzucanego mu czynu, którego opis, a także ustalenia faktyczne go dotyczące na tle przeprowadzonych dowodów, nie zawierały wszystkich znamion określonych w art. 107 kw ( art. 437 kpk w zw. z art. 1§2kpw ). A w konsekwencji tego, na podstawie art. 118§2 kpw , kosztami postępowania przed sądem I i II instancji obciążyć Skarb Państwa, w tym na podstawie §11 ust. 2 pkt.2 i 4 i §17 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz P. G. kwotę 432 zł za udział w rozprawie przed sądem I instancji (która odbyła się na dwóch terminach) i 840 zł za udział w rozprawie przed sądem II instancji w sprawie o wykroczenia obrońcy ustanowionego przez obwinionego z wyboru.