Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, VI Ka 1642/17

Warszawa, dnia 8 marca 2019 r. Sygn. akt VI Ka 1642/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Maciej Schulz protokolant: sekr. sądowy Paulina Sobota po rozpoznaniu dnia 27 lutego 2019 roku sprawy M. O. , córki F. i J. , ur. (...) w A. obwinionej o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 25 ust. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt II W 186/17 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od obwinionej M. O. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 1962,22 tytułem pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym. VI Ka 1642/19 UZASADNIENIE Apelacja obrońcy obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, ustalając, że M. O. popełniła wykroczenie z art. 86 § 1 k.k. polegające na tym, że w dniu 2 czerwca 2016 roku ok. godziny 17,00 w J. na skrzyżowaniu równorzędnych ulic (...) z ul. (...) , kierując samochodem marki V. (...) o nr rej (...) , nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa kierującemu samochodem O. (...) , o nr rej. (...) , nadjeżdżającemu z prawej strony w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z tym pojazdem, który następnie uderzył w ogrodzenie posesji. Sąd I instancji w sposób zgodny z dyspozycją art. 7 k.p.k. wykazał dlaczego i na jakiej podstawie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego oraz dlaczego jedynie częściowo uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionej, co w konsekwencji doprowadziło do jej ukarania (por. pisemne motywy wyroku k.97-98). Prawidłowość ustaleń Sądu pierwszej Instancji potwierdziła opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych mgr inż. T. D. dopuszczona przez Sąd na wniosek obrońcy obwinionej na etapie postępowania odwoławczego. Opinia ta w ocenie Sądu Odwoławczego jednoznacznie potwierdza winę obwinionej. Biegły kategorycznie stwierdził, że zdarzenie miało miejsce na skrzyżowaniu dróg równorzędnych w związku z tym obwiniona zbliżając się do skrzyżowania, była zobowiązania do zachowania szczególnej ostrożności, upewnienia się czy z prawej strony nie nadjeżdża pojazd, któremu byłaby zobowiązana udzielić pierwszeństwa przejazdu. Biegły powołując się na przeprowadzoną przez niego rekonstrukcję przebiegu zdarzenia stwierdził, że obwiniona „wychylając się” poza linię graniczną ul. (...) miałaby możliwość dostrzeżenia zbliżającego się z prawej strony samochodu O. i z racji małej prędkości mogłaby zatrzymać się przed torem ruchu tego pojazdu. Przyczyną kolizji było nie zachowanie należytej ostrożności przez M. O. , która nie powinna wjeżdżać na skrzyżowanie nie mając odpowiedniej widoczności i nie upewniając się, że żaden pojazd nie nadjeżdża z jej prawej strony. Biegły odpowiadając na pytanie obrońcy podkreślił także, że ogrodzenie w znacznym, stopniu ograniczało widoczność na skrzyżowaniu, ale przy zachowaniu szczególnej ostrożności, nie powinno mieć wpływu na możliwość uniknięcia wypadku. Biegły zwrócił także uwagę na zasadę ograniczonego zaufania, zgodnie z którą jeżeli obwiniona nie miała odpowiednej widoczności, powinna tak dostosować parametry ruchu swojego pojazdu, żeby ta widoczność była zachowana. W ocenie biegłego kierujący samochodem O. nie miał możliwości uniknięcia wypadku, gdyż zbliżając się do skrzyżowania mógł zauważyć przód stojącego samochodu V. , pojazd ten nie stanowił wówczas dla niego żadnego zagrożenia. Na szkicu 2.2 na str. 9 opinii biegły przedstawił sytuację, w której samochód V. już ruszył, samochód O. był natomiast tak blisko miejsca przyszłej kolizji, że kierujący samochodem O. nie był w stanie zatrzymać się przed miejscem kolizji. Z opinii biegłego jednoznacznie wynika, że kierujący O. nie musiał nikomu udzielać przejazdu i miał prawo wjechać na skrzyżowanie. Z wyliczeń biegłego wynika także, że w chwili uderzenia prędkość samochodu O. wynosiła ok. 44 km/h, przy prędkości dozwolonej 50 km/h. Biegły wykluczył także wersję obwinionej odnośnie toru ruchu obydwu pojazdów z uwagi na zabezpieczony ślad na jezdni oraz wzajemne położenie pojazdów w chwili uderzenia ustalone m. in. na podstawie ich uszkodzeń. Jak już podkreślono opinia biegłego T. D. w pełni potwierdza analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji i wyklucza wersję zdarzenia podaną w wyjaśnieniach obwinionej. W konsekwencji Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji obrońcy, uznając, że oparta jest ona na wyjaśnieniach obwinionej, kwestionującej swoją winę, którym to wyjaśnieniom Sąd Rejonowy prawidłowo nie dał wiary w części dotyczącej przyczyn i przebiegu wypadku. Sąd Odwoławczy nie uwzględnił także wniosku obrońcy obwinionej o umorzenie postępowania wobec upływu w dniu 24 lutego 2019 roku terminu przedawnienia. Zgodnie z treścią art. 45 § 1 k.w. w brzmieniu obowiązującym na dzień popełnienia przez obwinioną zarzucanego jej wykroczenia karalność tego wykroczenia ustawała z upływem łącznego okresu 2 lat tj z dniem 2 czerwca 2018 roku. Jednakże ustawą z dnia 23 marca 2017 roku nastąpiła zmiana w/w przepisu polegająca na wydłużeniu łącznego okresu przedawnienia wykroczeń do lat 3. Zmiana ta weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 roku. Przy czym zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 roku „O zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017.966) do czynów popełnionych przed dniem w życie tejże ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą chyba, że termin przedawnienia już upłynął. Ponieważ w realiach niniejszej sprawy termin przedawnienia karalności wykroczenia zarzucanego M. O. wg przepisów poprzednio obowiązujących nie upłynął przed 1 czerwca 2017 roku, dlatego też należało zastosować trzyletni termin przedawnienia o którym mowa w art. 45 § 1 k.w. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 marca 2017 roku. Przy czym wbrew stanowisku obrońcy obwinionej dwuletni, dodatkowy termin, o którym mowa w art. 45 § 1 k.w, biegnie nie od dnia wszczęcia postępowania lecz od dnia upływu rocznego terminu przewidzianego na jego wszczęcie. Tym samym w przypadku wszczęcia postępowania o wykroczenie termin przedawnienia wydłuża się do lat trzech, liczonych od daty popełnienia wykroczenia. Dlatego też trzy letni termin przedawnienia w niniejszej sprawie upłynąłby w dniu 2 czerwca 2019 roku, a więc już po wydaniu wyroku przez Sąd Odwoławczy. Podnieść należy także, że szczególna regulacja zawarta w art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 roku „O zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw” dotycząca terminu przedawnienia wyklucza zastosowanie w tym zakresie przepisów intertemporalnych, o których mowa w art. 2 § 1 k.w. W ocenie Sądu Odwoławczego orzeczona kara grzywny nie nosi cech rażącej surowości. Kara ta jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionej. Jednocześnie nie uwzględniając apelacji obrońcy obwinionej Sad Odwoławczy stosownie do art. 121 § 1 k .pk. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od M. O. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz kwotę 1962,22 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym. Na kwotę tę składają się: - kwota 1593,51 złotych z tytułu wydanej przez biegłego opinii (k.170), - kwota 318,71 złotych z tytułu udziału biegłego w rozprawie odwoławczej (k.203) oraz - kwota 50 złotych z tytułu zryczałtowanych kosztów za postępowanie odwoławcze, zgodnie z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokość opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2017 r.). W ocenie Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie brak jest udokumentowanych przesłanek, o których mowa w art. 624 § 1 k.p.k. przemawiających za zwolnieniem obwinionej od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.