Wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku, X K 316/17

Sygn. akt X K 316/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Dorota Zabłudowska Protokolant: Marta Filipiak po rozpoznaniu w dniach 19 września 2018 roku, 25 stycznia 2018 roku, 8 maja 2018 roku, 4 września 2018 roku, 25 października 2018 r. sprawy R. B. (1) z domu J. , córki R. i H. , urodzonej (...) , PESEL (...) ; oskarżonej o to, że: w okresie czasu od stycznia 2015 roku od 09 lutego 2016 roku w P. uporczywie nękała J. S. (1) poprzez napastowanie werbalne, zwracanie się słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, wykonywanie obraźliwych gestów oraz wyzywające zachowanie naruszające przestrzeń osobistą i prywatną wzbudzając u pokrzywdzonej poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszając jej prywatność, tj. o przestępstwo z art. 190a§1 k.k. I. oskarżoną R. B. (2) uniewinnia od popełnienia czynu zarzucanego jej oskarżeniem; II. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. , art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt: X K 316/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: R. B. (2) i J. S. (1) są sąsiadkami. Od 2010 r. pozostają w konflikcie w związku ze sporem dotyczącym rozbudowy domu R. B. (2) i wstawienia okien od strony sąsiadów bez zachowania wymaganej prawem odległości od granicy działki. J. S. (1) zgłosiła tę rozbudowę do Państwowej Inspekcji Nadzoru Budowlanego. /dowody: wyjaśnienia oskarżonej k. 266-267 zeznania J. S. (1) k. 269-274 zeznania J. S. (2) k. 140-142, 316-319/ Od tego czasu R. B. (2) zaczęła dokuczać J. S. (1) . Między innymi wyzywała ją obelżywymi słowami typu: „szmaciara, śmieciu, krowo, brudasie”. Wyśmiewała J. S. (1) , gdy szła modlić się do kapliczki, która znajduje się na jej posesji. Ponieważ R. B. (2) miała pretensje, że gdy państwo S. podlewają kwiaty, opryskują jej okna, J. S. (2) , mąż J. S. (1) , założył na pergoli oddzielającej posesje żółtą folię. Wówczas R. B. (2) powiesiła na płocie kartkę o treści : „Nie jesteśmy właścicielami tego foliowego ogrodzenia. Właściciele mieszkają za tym ogrodzeniem pod numerem 2”. Kartka ta została zdjęta dopiero w toku postępowania przed Sądem w niniejszej sprawie. J. S. (1) angażuje się w działalność społeczności kaszubskiej, tańczy w zespole kaszubskim. Gdy R. B. (2) widziała ją w stroju kaszubskim, wyzywała ją słowem: „kaszubica”. Zdarzało się, że pukała się również w czoło. J. S. (1) bardzo stresowała się złośliwościami sąsiadki. Gdy w 2014 r. J. S. (1) roznosiła opłatek, R. B. (2) spotkała ją na ulicy i zaczęła ją ciągnąć w stronę swojego domu. J. S. (1) wyrwała się i pobiegła do kwiaciarni. Gdy wracała, R. B. (2) czekała na nią, żeby pokazać jej kawałek folii, który odpadł z ogrodzenia, po czym wrzuciła go na posesję państwa S. . J. S. (1) bardzo zdenerwowała się tą sytuacją. Mąż zawiózł ją do przychodni, gdyż zaczęła jej drętwieć prawa strona ciała. Następnie karetką J. S. (1) została przewieziona do szpitala, gdzie przebywała 2-3 godziny, gdyż miała bardzo wysokie ciśnienie. /dowody: zeznania J. S. (1) k. 3-4, 20-23, 76-78, 269-274 zeznania J. S. (2) k. 140-142, 316-319 zeznania J. S. (3) k. 151-153, 310-311/ Od początku 2015 r. złośliwości R. B. (2) wobec J. S. (1) były sporadyczne, jednakże z powodu wcześniejszych przejść J. S. (1) w dalszym ciągu bała się sąsiadki i nerwowo reagowała na jej obecność w pobliżu. W 2016 r. J. i J. S. (2) wyjechali do córki do Chile, gdzie przebywali przez okres kilku miesięcy. /dowody: zeznania J. S. (1) k. 3-4, 20-23, 76-78 269-274 zeznania J. S. (2) k. 140-142, 316-319/ R. B. (2) nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. Stwierdziła, że między stronami istnieje konflikt na tle budowlanym i że ona sama odpierała jedynie ataki pokrzywdzonej. Z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający z art. 424 § 1 k.p.k. odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień odstępując do wskazanych poniżej kart akt postępowania. /vide: wyjaśnienia oskarżonej k. 222, 268-269/ R. B. (2) nie była uprzednio karana. /dowody: dane o karalności k. 227/ Sąd zważył, co następuje: Sąd uznał za wiarygodne zeznania J. S. (1) . Były one spontaniczne i szczere, świadek była autentycznie zdenerwowana postawą sąsiadki, prezentowała wręcz przewrażliwienie na jej punkcie. Zeznania J. S. (1) znajdują potwierdzenie w relacji J. S. (2) , jak również częściowo w wyjaśnieniach oskarżonej – w zakresie sporu budowlanego. R. B. (2) nie zaprzeczała, że między stronami istnieje konflikt, jednak prezentowana przez nią wersja dotycząca przebiegu sporu odbiegała od relacji pozostałych osób przesłuchanych w sprawie. Dlatego też Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej co do tego, że to pokrzywdzona ją atakowała i zaczepiała, za przyjętą przez nią linię obrony i odmówił im wiary. Sąd dał wiarę zeznaniom J. S. (2) – męża pokrzywdzonej. Jego relacja jest zasadniczo spójna z zeznaniami J. S. (1) . Zeznania A. P. cechowały się dużą dozą przesady w zakresie opisywania zachowań oskarżonej. Zdaniem świadka sam fakt, że oskarżona stała na swojej posesji i patrzyła na nią, stanowił przejaw prześladowania, gdyż oskarżona jest „wampirem energetycznym”. Obrazuje to atmosferę, jaka narosła wokół osoby oskarżonej w otoczeniu pokrzywdzonej w czasie konfliktu stron. Niemniej zeznania A. P. nie przyczyniły się do ustalenia, by jakiekolwiek niestosowne zachowania R. B. (2) miały miejsce w okresie objętym zarzutem. Sąd nie miał podstaw do zakwestionowania zeznań K. S. , niemniej dotyczyły one okresu wcześniejszego niż objęty zarzutem. Zeznania świadka były przydatne jedynie w zakresie ustalenia stanu psychicznego pokrzywdzonej w związku z konfliktem z sąsiadką. Sąd uznał zeznania W. G. za nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego, gdyż wiedza świadka ograniczała się do lat 2008-2013, a zatem poza granicami zarzutu w niniejszej sprawie. Podobnie ocenić należy zeznania J. S. (3) J. P. , H. H. i A. G. . Wiedza świadków również dotyczyła wydarzeń wcześniejszych niż początkowa data zarzutu w niniejszej sprawie. Świadkowie M. W. , H. M. , D. W. , W. L. , M. R. i G. R. nie posiadali żadnej wiedzy na temat konfliktu stron i zachowania R. B. (2) wobec pokrzywdzonej. Również T. Z. nie była bezpośrednim świadkiem relacji między R. B. (2) a pokrzywdzoną, relacje te znała jedynie z opowiadań pokrzywdzonej. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie. Zostały one sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, przez uprawnione osoby, ich autentyczność nie budzi wątpliwości. Odnośnie sprawstwa oskarżonej Prokuratura Rejonowa w Pruszczu Gdańskim oskarżyła R. B. (2) o to, żę w okresie od stycznia 2015 r. do 9 lutego 2016 r. w P. uporczywie nękała J. S. (1) poprzez napastowanie werbalne, zwracanie się słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe, wykonywanie obraźliwych gestów oraz wyzywające zachowanie naruszające przestrzeń osobistą i prywatną, wzbudzając u pokrzywdzonej poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszając jej prywatność, tj. o przestępstwo z art. 190a§1 k.k. Na wstępie stwierdzić należy, iż niezrozumiałym dla Sądu jest zakreślenie granic zarzutu od stycznia 2015 r. Wszystkie istotne zdarzenia, których dotyczyło zawiadomienie o przestępstwie (złożone 6 grudnia 2014 r., a zatem przed tą datą), miały mieć miejsce w 2014 r. Tym samym, wobec powyższego określenia ram czasowych czynu zarzucanego oskarżonej, pozostawały poza kognicją Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. Zeznania wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie dotyczyły właśnie okresu do grudnia 2014 r. Żaden ze świadków, włączając w to pokrzywdzoną i jej męża, nie był w stanie wskazać konkretnych zachowań oskarżonej, których dopuściłaby się od stycznia 2015 r. do lutego 2016 r., a które mogłyby wyczerpywać znamiona przestępstwa z art. 190a§1 k.k. Obawy pokrzywdzonej, jej lęk przed sąsiadką, zestresowanie jej męża obecnością sąsiadki za ogrodzeniem, w ocenie Sądu wynikały z wydarzeń lat poprzednich, czemu trudno się dziwić, zważywszy, że konflikt eskalował od 2010 r., a swą kulminację znalazł w grudniu 2014 r., kiedy pokrzywdzona roznosiła opłatek, a następnie po scysji z sąsiadką została zawieziona do szpitala. Niemniej Sąd jest związany ramami czasowymi aktu oskarżenia i nie może poza te ramy wykraczać. Skoro naganne zachowania oskarżonej, które można by uznać za wypełniające znamiona przestępstwa z art. 190a§1 k.k. , miały miejsce w okresie do grudnia 2014 r., zaś zarzut obejmował okres od stycznia 2015 r. do lutego 2016 r., jedynym poprawnym rozstrzygnięciem było uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu – nie ze względu na fakt, że nie dopuszczała się nagannych zachowań wobec J. S. (1) , ale dlatego, że zachowania te miały miejsce przed okresem objętym zarzutem w niniejszej sprawie. W punkcie drugim uzasadnianego wyroku, Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 632 pkt 2 k.p.k. , wobec uniewinnienia oskarżonej, kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa. (...) (...) 1. (...) 2. (...) , 3. (...) G. , dnia 28 listopada 2018 r.