Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach, II Ka 881/17

Sygn. akt II Ka 881/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2018 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mirosław Onisko Protokolant: st. sekr. sąd Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 2 października 2018 r. sprawy P. R. (1) i R. R. (1) oskarżonych z art. 158 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II K 850/16 I. w zaskarżonej części zmienia wyrok w ten sposób, że: - orzeczoną wobec oskarżonego P. R. (1) karę pozbawienia wolności na podstawie art. 69§1 i 2 kk i art. 70§1 kk warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwa) lat; - na podstawie art. 72§1 pkt 2 kk orzeka wobec oskarżonego P. R. (1) obowiązek pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych B. N. (1) oraz K. S. (1) w terminie 1 (jednego) miesiąca; II. w pozostałej zaskarżonej części utrzymuje wyrok w mocy; III. zasądza od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 190 złotych kosztów za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 881/17 UZASADNIENIE P. K. , R. K. , P. R. (2) i R. R. (2) oskarżeni byli o to, że w dniu 11 września 2016 roku w miejscowości L. , gminy P. , powiatu (...) , województwa (...) działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu B. N. (1) i K. S. (1) w ten sposób, iż uderzali ich rękoma po twarzy, głowie oraz kopali po całym ciele, w wyniku czego B. N. (1) doznał obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy, rany tłuczonej wewnętrznej powierzchni wargi górnej ust, stłuczenia klatki piersiowej - bardziej po lewej stronie, stłuczenia powłok brzucha - lewego nadbrzusza oraz otarcia naskórka skóry lewego łokcia, które to obrażenia spowodowały u niego rozstrój zdrowia trwający krócej niż siedem dni, natomiast K. S. (1) doznał obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy, stłuczenia szyi, otarcia naskórka przedramienia prawego oraz otarcia naskórka skóry ręki lewej, które to obrażenia spowodowały u niego rozstrój zdrowia trwający krócej niż siedem dni, przy czym narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk i art. 157 § 1 kk , tj. o przestępstwo z art. 158§1kk Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 10 maja 2017r. orzekł: I. oskarżonych P. K. , R. K. , P. R. (1) , R. R. (1) uznał za winnych tego, że w dniu 11 września 2016 roku w miejscowości L. , gminy P. , powiatu (...) , województwa (...) działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu B. N. (1) i K. S. (1) w ten sposób, iż uderzali ich rękoma po twarzy, głowie oraz kopali po całym ciele przez co narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w art. 156§1kk lub art. 157§1kk to jest popełnienia przestępstwa z art. 158§1kk i za ten czyn na mocy art. 158§1kk wymierzył każdemu z nich karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69§1 i 2kk w zw. z art. 70§1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego P. K. , R. K. , R. R. (1) warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat; III. na podstawie art. 72§1 pkt 2 kk orzekł wobec każdego z oskarżonych P. K. , R. K. , R. R. (1) obowiązek przeproszenia pisemnie pokrzywdzonych B. N. (1) oraz K. S. (1) w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku; IV.na mocy art. 46§2kk orzekł wobec każdego z oskarżonych P. K. , R. K. , P. R. (1) , R. R. (1) nawiązkę na rzecz K. S. (2) w wysokości po 800 złotych i na rzecz B. N. (1) w wysokości po 800 złotych; V.zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych od każdego z oskarżonych kwoty po 234,50. Wyrok w stosunku do P. K. i R. K. uprawomocnił się w I instancji, natomiast apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonych P. R. (1) i R. R. (1) . Na podstawie art. 427 § 2 i art. 438 pkt. 2, 3 i 4 kpk wyrokowi zarzucił: 1. mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.k. , polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów poprzez: a. uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonych P. K. , R. K. , R. R. (1) w zakresie, w jakim wskazywali, iż oskarżony P. R. (1) nie bił pokrzywdzonych, gdy są one zgodne, wzajemnie się uzupełniają, a zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań M. P. , J. W. to potwierdza, zaś w postaci zeznań L. L. , S. T. , E. S. , K. S. (1) , P. S. , B. N. (2) , B. W. uprawdopodabnia, że oskarżony nie używał w okresie objętym zarzutem przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonych, b. uznanie za niewiarygodne zeznań świadków M. P. i J. W. w zakresie, w jakim wskazywali, iż oskarżony P. R. (1) nie bił pokrzywdzonych, gdy są one zgodne, wzajemnie się uzupełniają, znajdują potwierdzenie w treści wyjaśnień oskarżonych P. K. , R. K. , R. R. (1) oraz oskarżonego P. R. (1) a zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań L. L. , S. T. , E. S. , K. S. (1) , P. S. , B. N. (2) , B. W. uprawdopodabnia, że oskarżony nie używał w okresie objętym zarzutem przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonych, c. błędną interpretację zeznań świadków L. L. , S. T. , E. S. , K. S. (1) , P. S. , B. N. (2) , B. W. na niekorzyść oskarżonego, poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony bił pokrzywdzonych, w sytuacji gdy z treści złożonych przez tych świadków przed Sądem zeznań wynika, że owszem - widzieli oskarżonego w okolicy miejsca zdarzenia, lecz nie widzieli, aby bił pokrzywdzonych, d. uznanie za wiarygodne zeznań świadków M. P. i J. W. złożonych w postępowaniu przygotowawczym bezpośrednio po zdarzeniu w całości, mimo iż że względu na stres i dynamikę zdarzeń mogły błędnie oceniać sytuację, oraz mimo, iż przed Sądem sprostowały swoje zeznania, w efekcie czego ich zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym nie powinny być brane za podstawę ustalania stanu faktycznego, e. uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim wskazywał, iż nie bił pokrzywdzonych, mimo, iż znajdują potwierdzenie w treści wyjaśnień oskarżonych P. K. , R. K. , R. R. (1) , a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w postaci zeznań M. P. , J. W. to potwierdza zaś w postaci zeznań L. L. , S. T. , E. S. , K. S. (1) , P. S. , B. N. (2) , B. W. uprawdopodabnia, że oskarżony nie używał w okresie objętym zarzutem przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonych, co spowodowało błędne ustalenie, że w dniu 11 września 2016 roku w miejscowości L. , gmina P. , woj. (...) oskarżony P. R. (1) działając wspólnie i w porozumieniu z P. K. , R. K. , R. R. (1) wziął udział w pobiciu B. N. (1) i K. S. (1) poprzez uderzanie ich rękoma po twarzy, głowie i kopanie po całym ciele przez co naraził ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk i art. 157 § 1 kk . 2. rażącą surowość i tym samym niewspółmierność kary orzeczonej wobec R. R. (1) w stosunku do stopnia jego winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, rodzaju i rozmiar ujemnych następstw jego czynu, jego właściwości i warunków osobistych, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i postawy w trakcie postępowania, a także zachowania się pokrzywdzonych i niewielki rozmiar ujemnych następstw popełnionego czynu, a zwłaszcza młodego wieku oskarżonego, jego ustabilizowanego trybu życia, utrzymywaniu małoletniego dziecka, uprzedniej niekaralności oraz niewielkiego uszczerbku na zdrowiu poniesionego przez pokrzywdzonych. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego P. R. (1) od zarzucanego mu czynu, ewentualnie: 1) uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Grójcu; 2) orzeczenie wobec oskarżonego R. R. (1) na podstawie art. 37a kk kary grzywny w wysokości 480 stawek dziennych po 10 zł każda, ewentualnie: 3) orzeczenie wobec oskarżonego R. R. (1) kary ograniczenia wolności w wymiarze 1 roku wykonywaną w formie potrąceń z wynagrodzenia za pracę. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonych P. R. (1) i R. R. (1) okazała się niezasadna. Z treści apelacji wynika, że obrońca zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego P. R. (1) . Natomiast w przypadku drugiego z oskarżonych wyrok zaskarżył jedynie w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zatem więc zakres apelacji determinuje zakres uzasadnienia wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy w postępowaniu odwoławczym. Nie zachodzi więc potrzeba wypowiadania się w niniejszym uzasadnieniu co do winy oskarżonego R. R. (1) skoro jego wina nie była kwestionowana w apelacji przez skarżącego obrońcę. Z treści apelacji wynika, że w części dotyczącej oskarżonego P. R. (1) obrońca postawił zarzut obrazy art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów wymienionych w pkt 1a-1e apelacji. Jednakże zarzut ten nie może być uznany za zasadny w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. W tym miejscu przypomnieć jedynie należy, że analiza zgromadzonych dowodów, wydany wyrok oraz jego pisemne uzasadnienie pozostają pod ochroną art. 7 kpk , gdy dokonane przez sąd meriti ustalenia faktyczne oraz ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego: 1. zostały poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ); 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ), 3. jest wyczerpująco i logicznie, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowana w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 kpk ). Powyższa uwaga ma o tyle istotne znaczenie, gdyż z treści apelacji nie wynika, aby obrońca skarżący wyrok w całości w stosunku do P. R. (1) postawił zarzut obrazy art. 4, 410 i 424 kpk . Zatem więc już chociażby z tego powodu apelację obrońcy w tej części należy uznać jedynie za zwykłą polemikę z prawidłowymi ustaleniami co do winy tego oskarżonego dokonanymi przez Sąd Rejonowy. Za taką oceną zarzutów z pkt 1 apelacji przemawia również i to, że zakres apelacji dotyczącej R. R. (1) został ograniczony jedynie do rozstrzygnięcia dotyczącego orzeczenia o karze wymierzonej temu oskarżonemu. Ograniczając zakres apelacji w przypadku oskarżonego R. R. (1) jedynie co do rozstrzygnięcia o karze skarżący obrońca uznał niejako słuszność ustaleń faktycznych, które doprowadziły sąd meriti do przekonania o winie tego oskarżonego w takim zakresie, w jakim zostało mu to przypisane w pkt I wyroku. Podobna uwaga odnosi się również do oceny dowodów dokonanej przez Sąd meriti w stosunku do tego oskarżonego. Zatem więc należy przyjąć na tej podstawie, że obrońca nie kwestionował tego, że R. R. (1) wziął udział w pobiciu B. N. (1) i K. S. (1) wspólnie i w porozumieniu z P. R. (1) oraz dwoma innymi oskarżonymi (pkt I wyroku). Powyższa uwaga dotyczy również ustaleń faktycznych zawartych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku gdzie np. na k. 189 zawarte jest następujące stwierdzenie: „W niedługim czasie, po godz. 22 do B. N. (1) i K. S. (1) podbiegli P. R. (1) , R. R. (1) , P. K. i R. K. i zaczęli bić pokrzywdzonych”. Takie ukształtowanie zarzutów apelacyjnych w stosunku do obu oskarżonych, którym przypisano przecież działanie wspólnie i w porozumieniu wskazuje na wewnętrzną sprzeczność w samej apelacji i w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, że postawiony w pkt 1 apelacji zarzut obrazy art. 7 kpk przez Sąd Rejonowy jest całkowicie niezasadny, a ocena dowodów dokonana przez obrońcę nosi znamiona dowolności. Niezależnie od wyżej poczynionych uwag stwierdzić należy w tym miejscu, że Sąd Okręgowy w całości podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy, która doprowadziła ten Sąd do przekonania o winie P. R. (1) w takim zakresie, jaki wynika z treści wyroku. Analiza materiału dowodowego w tym zakresie znajduje się na k. 190 i następnych akt sprawy. Podnieść też należy, że Sąd Rejonowy dostrzegł sprzeczności zarówno w wyjaśnieniach poszczególnych oskarżonych, jak i zeznaniach świadków dotyczących zarówno udziału oskarżonego P. R. (1) w przedmiotowym zdarzeniu, jak też i jego roli jaką w nim odegrał. Świadczy o tym następujący fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawarty na k. 190v akt sprawy: „Zaznaczyć trzeba, że na rozprawie istniała tendencja wśród osób zeznających, do tego aby wyłączyć udział oskarżonego P. R. (1) . Dla Sądu to nagłe zaprzeczenie udziału tego oskarżonego na festynie i potem w pobiciu wynika z pewnością z faktu, że oskarżony ten był już karany i to za czyn z art. 159 kk ”. Zdaniem Sądu Okręgowego analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje na słuszność zacytowanego powyżej stanowiska. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w dacie orzekania przez Sąd I instancji oskarżony P. R. (1) miał status osoby karanej za czyn z art. 159 kk , co zgodnie z treścią art. 69 § 1 kk wykluczało możliwość orzeczenia wobec niego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W konsekwencji był on jedynym oskarżonym, w stosunku do którego orzeczono bezwzględną karę pozbawienia wolności. Zawarte we wcześniejszej części uzasadnienia stwierdzenie o tym, że Sąd Okręgowy w całości podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy, zwalnia z obowiązku szczegółowego odnoszenia się do zarzutów zawartych w pkt 1a-1e apelacji. Nie zachodzi bowiem potrzeba powielenia argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na potrzeby niniejszego uzasadnienia i to w sytuacji, gdy apelacja obrońcy w omawianym zakresie została uznana za niezasadną. Podobnie za słuszne Sąd Okręgowy uznał zakwalifikowanie czynu oskarżonego P. R. (1) z art. 158 § 1 kk , z tych samych powodów jak w przypadku pozostałych oskarżonych (co nie było kwestionowane w apelacji dotyczącej R. R. (1) ). Niezależnie od tego, że apelacja obrońcy w części dotyczącej P. R. (1) okazała się niezasadna, to jednak Sąd Okręgowy uznał za niezbędne dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze wymierzonej temu oskarżonemu. Jak już wcześniej zostało stwierdzone oskarżonemu P. R. (1) , jako jedynemu wymierzono bezwzględną karę pozbawienia wolności tylko i wyłącznie z tego powodu, że był on wcześniej karany na karę pozbawienia wolności. Jednakże obecnie nastąpiło zatarcie jego skazania i w dacie wyrokowania przez Sąd Okręgowy jest on osobą niekaraną (k. 305). Tym samym więc ustały przeszkody formalne by zastosować wobec niego dobrodziejstwo z art. 69 kk . Tym samym więc poniesie on odpowiedzialność karną na takim samym poziomie, jak i pozostali uczestnicy przedmiotowego zdarzenia. Tak ukształtowana kara wobec tego oskarżonego spełnia wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk . Nie może więc być uznana ani za rażąco surową, ani też za zbyt łagodną. Udział oskarżonego P. R. (1) w pobiciu pokrzywdzonych nie odbiegał w zasadniczy sposób od udziału w tym przestępstwie pozostałych współoskarżonych. Z tych samych powodów Sąd Okręgowy nie podzielił zawartego w pkt 2 apelacji zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec R. R. (1) . W szczególności Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zastosowania wobec niego art. 37a kk . Takie ukształtowanie kary wobec tego oskarżonego w sposób rażący naruszałoby treść art. 53 kk w sytuacji, gdy została mu przypisana wiodąca rola w przestępstwie (k. 191v). Z powyższych względów oraz na podstawie art. 437 § 1 kpk i art.456 kpk Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. oe