Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach, V Ka 309/18

Sygn. akt V .2 Ka 309/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Protokolant : Lucyna Tomala w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Raciborzu Patrycji Michałek - Zamłyńskiej po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy: M. S. / S. / syna R. i T. ur. (...) w R. oskarżonego z art. 178a §1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 28 marca 2018r. sygn. akt II K 524/17 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 2. obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) i zasądza od niego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20,00 zł (dwadzieścia złotych). SSO Jacek Myśliwiec Sygn. Akt V.2 Ka 309/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28.03.2018r sygn. akt II K 524/17 Sąd Rejonowy w Raciborzu Wydział II Karny uznał M. S. za winnego tego, że w dniu 4 marca 2017 roku w R. na ul. (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,76 mg/l, 0,71 mg/l oraz 0,68 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził pojazd mechaniczny marki R. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, tj. o przestępstwo z art. 178a§1 kk i za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 42§2 kk i art. 63§4 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres wynoszący 3 lata, zaliczając mu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 04.03.2017r do dnia 28.03.2018r. Na podstawie art. 43a§2 kk Sąd orzekł wobec M. S. świadczenie pieniężne w kwocie 5.000,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a na podstawie art. 627 kpk zasądził od tego oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków w wysokości 430 zł, a także obciążył go opłatą w kwocie 120 zł. Od wyroku apelację wniósł oskarżony M. S. , zaskarżając go w części, zarzucając, iż orzeczona wobec niego w pkt 1 kara pozbawienia wolności w wymiarze 5 miesięcy jest rażąco niewspółmierna i surowa. Podnosząc ten zarzut wniósł o zmianę wyroku w tym zakresie i orzeczenie wobec niego kary grzywny lub kary ograniczenia wolności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: osobista apelacja oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Autor apelacji usiłował wykazać, że orzeczona wobec niego kara bezwzględna pozbawienia wolności jest karą nadmiernie surową z uwagi na jego aktualną sytuację rodzinno-bytową. Na wstępie podnieść należy, że rażąca niewspółmierność orzeczonej oskarżonemu kary zachodzi tylko wówczas, gdy zastosowana kara za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w art. 438 pkt 4 kpk zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie art. 438 pkt 4 kpk nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa „rażącą”, niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. A zatem zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, osobowości sprawcy, jak i stopnia zawinienia – innymi słowy, gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Odnosząc się zaś wprost do apelacji oskarżonego wskazać należy, że oskarżony był już wielokrotnie karany, zaś w przedmiotowej sprawie był w wysokim stopniu nietrzeźwy. Jakkolwiek ta ostatnia okoliczność należy do znamion przestępstwa z art. 178a§1 kk , tym niemniej jako okoliczność stopniowalna świadczy o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu. W tym przypadku oskarżony miał ponad 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. A zatem znacznie powyżej ustawowego progu. Tym samym stopień społecznej szkodliwości czynu należy także ocenić jako wysoki. Powoływanie się przez skarżącego na swą sytuację rodzinną, a zwłaszcza posiadanie małoletniej córki jest o tyle argumentem chybionym, iż oskarżony dopuszczając się przypisanego mu przestępstwa najwyraźniej nie liczył się z tym faktem. Stąd jego troska o córkę wydaje się co nieco spóźniona. W tym kontekście uznać należy, iż wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności w wymiarze bezwzględnym nie może być uważana za nadmiernie surową i to w stopniu wręcz rażącym. Z tych powodów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.