Wyrok Sądu Rejonowego w Łęczycy, I C 150/15

Sygn. akt I C 150/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 26 stycznia 2018 roku Sąd Rejonowy w Łęczycy I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: S.S.R. Wojciech Wysoczyński Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Retkowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 roku, w Ł. , na rozprawie, sprawy z powództwa G. M. Ł. reprezentowanej przez Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w Ł. przeciwko D. W. (1) , M. W. (1) oraz S. W. o eksmisję 1. nakazuje pozwanym D. W. (1) , M. W. (1) oraz S. W. , aby opuściły wraz z należącymi do nich rzeczami i wydały powodowi G. M. Ł. – reprezentowanej przez Przedsiębiorstwo (...) Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. lokal mieszkalny położony w Ł. przy ul. (...) numer lokalu (...) , wraz z pomieszczeniami przynależnymi; 2. zasądza solidarnie od D. W. (1) , M. W. (1) oraz S. W. , na rzecz G. M. Ł. – reprezentowanej przez Przedsiębiorstwo (...) Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. kwotę 337,00 zł (trzysta trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; 3. przyznaje ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Łęczycy na rzecz adw. P. K. kwotę 147,60 zł. (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej D. W. (1) z urzędu; 4. nie obciąża pozwanych nieuiszczonymi kosztami sądowymi przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt I C 150/15 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 16 czerwca 2014 roku, powódka G. M. Ł. , reprezentowana przez Przedsiębiorstwo (...) Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła o orzeczenie eksmisji pozwanych D. W. (1) , M. W. (1) i S. W. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa ich reprezentującymi z lokalu mieszkalnego położonego w Ł. , przy ul. (...) oraz pomieszczeń do lokalu przynależnych, nakazanie przekazania przez pozwane wyżej wymienionego lokalu powódce oraz o orzeczenie o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego przez pozwaną D. W. (1) . Powódka wniosła również o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych ( pozew k. 2-5, umowa o sprawowanie zarządu k. 95-98). Pozwane wniosły o oddalenie powództwa ( odpowiedź na pozew k. 70 ). Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2014 roku, Sąd Rejonowy ustanowił dla D. W. (1) pełnomocnika z urzędu – adwokata oraz oddalił wniosek pozwanych o zwolnienie od kosztów sądowych ( postanowienie k. 82). Postanowieniem z dnia 29 października 2014 roku, Sąd Rejonowy w Kutnie, VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Łęczycy zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie VI C 256/14 Sądu Rejonowego w Kutnie, VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Łęczycy ( postanowienie k. 115). Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 roku podjęto zawieszone postępowanie (postanowienie k. 118). Po podjęciu postępowania, powódka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko procesowe (protokół rozprawy k. 127). Pozwana D. W. (1) reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – adwokata wnosiła o oddalenie powództwa. Pozwane M. W. (1) i S. W. wniosły o oddalenie powództwa (protokół rozprawy k. 127). Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 roku, Sąd Rejonowy w Łęczycy zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie I C 61/16 Sądu Rejonowego w Łęczycy ( postanowienie k. 137). Postanowieniem z dnia 2 listopada 2017 roku podjęto zawieszone postępowanie (postanowienie k. 142). Po podjęciu postępowania, powódka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko procesowe, ewentualnie w przypadku uwzględnienia powództwa wniosła o przyznanie pozwanej lokalu socjalnego (protokół rozprawy k. 148). Pozwana M. W. (1) wniosła o oddalenie powództwa (protokół rozprawy k. 148). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 16 stycznia 2007 roku, G. M. Ł. zawarło z bratem pozwanej D. A. Z. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr. (...) położonego w Ł. przy ul. (...) ( zaświadczenie k. 24, umowa k.25 ). Pozwana D. W. (1) wraz z córami M. W. (1) i S. W. przed śmiercią R. Z. nie mieszkały w lokalu nr. (...) i wprowadziły się do mieszkania bezpośrednio przed śmiercią A. Z. który zmarł w czerwcu 2009 roku (uzasadnienie wyroku w sprawie I C 61/16 S.R. w Łęczycy). Po śmierci A. Z. , z uwagi na to, że pozwane zajmowały lokal bez tytułu prawnego, w dniu 27 listopada 2009 toku, powódka wezwała pozwaną D. W. (1) do wydania lokalu ( wezwanie k. 29). W dniu 7 grudnia 2009 roku, pozwana D. W. (1) skierowała do powódki pismo w którym przedstawiła swoją dotychczasową sytuację rodzinną i odmówiła wydania powódce lokalu, nadto wystąpiła do powódki o zawarcie z nią umowy najmu lokalu mieszkalnego ( pismo k. 30). W dniu 8 lutego 2010 roku, powódka poinformowała pozwane, że jej wniosek nie spełnia kryteriów do zawarcia z nią umowy najmu lokalu mieszkalnego ( pismo k. 32 ). Pismami z dnia 8 stycznia 2010 roku, 30 stycznia 2014 roku, 31 marca 2014 roku powódka wezwała pozwane do wydania lokalu ( pisma k. 31, k. 33). Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Łęczycy z dnia 21 lutego 2017 roku, w sprawie I C 61/16, oddalono żądanie pozwanej D. W. (1) skierowane przeciwko G. M. Ł. o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu ( wyrok i uzasadnianie akta I C 61/61 S.R. w Łęczycy k.93-99). Pozwane nadal zamieszkują w lokalu należącym do powódki ( bezsporne ). Pozwane nie posiadają innego lokalu, gdzie mogłyby zamieszkać ( bezsporne ). Do powódki wpływają skargi lokatorów zamieszkałych w budynku którzy zarzucają pozwanej D. W. (1) , że swoim zachowaniem narusza zasady porządku domowego i w skutek tego czyni uciążliwym korzystanie z lokali innym lokatorom. Pozwana D. W. (1) , według sąsiadów wylewa brudną wodę przez okno, wyrzuca resztki jedzenia na trawnik, brudzi ściany budynku, wyrzuca śmieci przez okno, używa słów powszechnie uznanych za obelżywe ( pismo k.37 i k. 41, zez. św. D. L. rozprawa z dnia 12.01.2016 roku 00:14:28, zez. św. M. S. rozprawa z dnia 12.01.2016 roku 00:25:54). Pozwana D. W. (1) ma 61 lat. Pozostaje na utrzymaniu córki S. W. . Nie pracuje nie pobiera świadczeń z pomocy społecznej, nie jest obłożnie chora. Nie posiada nikogo na utrzymaniu ( zez pozwanej D. W. rozprawa z dnia 16.01.2018 roku 00:07:21). Pozwana M. W. (1) ma 22 lata. Uczy się w szkole policealnej. Pozostaje na utrzymaniu siostry S. W. . Nie pracuje, nie posiada nikogo na utrzymaniu ( zez pozwanej M. W. rozprawa z dnia 16.01.2018 roku 00:11:31). Pozwana S. W. ma 25 lat. Jest zatrudniona na umowę na czas określony do 30 czerwca 2018 roku. Uzyskuje dochód w kwocie 1.800 złotych netto miesięcznie. Z tek kwoty utrzymuje matkę i siostrę ( zez pozwanej D. W. rozprawa z dnia 16.01.2018 roku 00:07:21). Sąd ustalił stan faktyczny w istocie bezspornym pomiędzy stronami w oparciu o dowód z zeznań świadków i przesłuchania stron ograniczony do przesłuchania pozwanych oraz złożone dokumenty, których treść i autentyczność nie była kwestionowana przez strony. Należy stwierdzić, iż podstawowe znaczenie w niniejszym procesie miały złożone dokumenty natomiast źródła dowodowe osobowe miały znaczenie jedynie posiłkowe. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest zasadne. Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 222 § 1 k.c. . Przepis ten uprawnia właściciela rzeczy w rozumieniu ustawy do żądania od podmiotu, który faktycznie włada tą rzeczą, a czyni to bez podstawy prawnej, ażeby rzecz została mu wydana. Bezspornym jest, że powódka G. M. Ł. , reprezentowana przez Przedsiębiorstwo (...) Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. jest właścicielem lokalu położonego w Ł. , przy ul. (...) . Pozwane zajmują lokal należący do powódki, co jest poza sporem. Pozwane nie wykazały, że mają tytuł, z którego wynikałoby ich uprawnienie do władania rzeczą. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Łęczycy z dnia 21 lutego 2017 roku, w sprawie I C 61/16, oddalono żądanie pozwanej D. W. (1) skierowane przeciwko G. M. Ł. o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu. Uwzględniając treść art. 365 § 1 k.p.c. Sąd w tym składzie związany jest przedmiotowym rozstrzygnięciem. Wobec tego należało przyjąć, że nie zostały w toku procesu ujawnione okoliczności, o których stanowi druga część treści art. 222 § 1 k.c. , następująca po słowie „chyba że”. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W wyroku Sąd nie orzekł co do lokalu socjalnego. Brak przedmiotowego rozstrzygnięcia podyktowany jest treścią normy art. 2. 1. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego – zwanej dalej ustawą. Zgodnie z treścią przywołanego artykułu ilekroć w ustawie jest mowa o lokatorze - należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przepisy art. 14 i 15 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733) mają zastosowanie w sprawach o opróżnienie lokalu przeciwko osobom, które były lokatorami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ( por. uchwała SN z dnia 2001-11-15III CZP 66/01, publ. OSNC 2002/9/109 ). Innymi słowy obowiązek sądu, nakazującego opróżnienie lokalu mieszkalnego i orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, dotyczy tylko lokatorów w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie było bezspornym, że pozwanych nie wiąże i nigdy nie wiązała z powódką umowa, której przedmiotem byłoby regulacja możliwości i zasad korzystania przez pozwane z wyżej wskazanego lokalu, a zatem pozwane zajmowany przez siebie lokal użytkują bez jakiegokolwiek tytułu prawnego. Przesądza to fakcie, iż pozwane pozostają poza zakresem pojęcia „lokator” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie przysługuje im ochrona przewidziana w art. 14 i 15 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733). Brak jest również możliwości pozytywnego orzeczenia o lokalu socjalnym na podstawie art. 24 ustawy, albowiem adresatem art. 24 ustawy nie jest sąd lecz gmina właściwa ze względu na miejsce położenia lokalu, podlegającego opróżnieniu, która może zawrzeć z uprawnionymi umowy najmu lokalu socjalnego, gdy zasady współżycia społecznego tego wymagają. Zgodnie z treścią uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2005 r, w sprawie III CZP 6/05 w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu mieszkalnego przez osobę, która samowolnie go zajmuje, sąd nie orzeka co do lokalu socjalnego / OSNC 2006/1/1, Prok.i Pr.-wkł. 2006/2/42, Biul.SN 2005/5/7/. Uwzględniając powyższe, w wyroku Sąd nie orzekł co do lokalu socjalnego. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i obciążył nimi pozwane jako przegrywającą sprawę, jak w punkcie drugim sentencji wyroku. Na sumę orzeczonych kosztów składają się: stawka minimalna kosztów zastępstwa procesowego pozwanego reprezentowanego przez radcę prawnego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. W punkcie trzecim wyroku, Sąd przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa na rzecz adw. P. K. kwotę 147,60 zł tytułem pomocy prawnej udzielonej pozwanej D. W. (1) z urzędu.