Postanowienie Sądu Rejonowego w Wieliczce, IV Nkd 208/17

Sygn. akt IV Nkd 208/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2018r. Sąd Rejonowy w Wieliczce IV Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący SSR Paweł Styrna Protokolant sekr. sądowy Rita Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9.03.2018r. w Wieliczce przy udziale Prokuratury Rejonowej w Wieliczce, M. Z. (1) , M. Z. (2) , P. Z. . na posiedzeniu, przy drzwiach zamkniętych sprawy nieletniego: M. Z. (1) ur. (...) w K. , który dniu (...) w K. po przez uderzenie pięścią w twarz spowodował złamanie korony zęba 22 i zęba 23 z odsłonięciem miazgi oraz ranę w zakresie błony śluzowej wargi górnej po stronie lewej małoletniemu B. B. (1) , co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała powyżej 7 dni, co stanowi czyn karalny z art. 157 § 1 kk . ustalając, że nieletni dopuścił się czynu karalnego postanawia: I. na zasadzie art. 6 pkt 1 Ustawy z dnia 26.10.1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U. z 1982 r. Nr 35 poz. 228 z późn. zm.) udzielić nieletniemu upomnienia, II. na zasadzie art. 32 § 1 upn kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. Sygnatura akt IV Nkd 208/17 UZASADNIENIE postanowienia z dnia 9 marca 2017r. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2018r. wszczęto z urzędu postepowanie wobec nieletniego M. Z. (1) ur. (...) w K. celem ustalenia czy w dniu (...) w K. po przez uderzenie pięścią w twarz spowodował złamanie korony zęba 22 i zęba 23 z odsłonięciem miazgi oraz ranę w zakresie błony śluzowej wargi górnej po stronie lewej małoletniemu B. B. (1) , co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała powyżej 7 dni, co stanowi czyn karalny z art. 157 § 1 kk . Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Nieletni M. Z. (1) jest uczniem (...) w K. , nie sprawia problemów wychowawczych, uczy się dobrze, nie wagaruje nie ma opóźnień w nauce, rodzice nieletniego współpracują ze szkołą. W dniu (...) na drugiej lekcji, doszło do konfliktu pomiędzy (...) Z. i B. B. (1) . M. Z. (1) przypadkowo przewrócił butelkę z wodą, która upadła na B. B. (1) . Chłopiec wymachują butelką uderzył M. Z. (1) , wówczas nieletni w odwecie zaczął pisać po zeszycie poszkodowanego. B. chcąc zabrać swój zeszyć chwycił M. za szyję, doszło do „szarpaniny” pomiędzy chłopcami, w czasie, której M. Z. (1) uderzył zaciśnięta pięścią w twarz B. B. (1) . W wyniku uderzenia B. doznał złamania korony zęba 22 i zęba 23 z odsłonięciem miazgi oraz ranę w zakresie błony śluzowej wargi górnej po stronie lewej, co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała powyżej 7 dni. Dowód: Dokumentacja medyczna K-11, Wywiad środowiskowy K-24, Opinia szkoły o nieletnim K-28, Dyplomu i osiągnięcia nieletniego K-46 do 58, Zeznania świadka B. B. (1) K-64, Wyjaśnienia nieletniego K-64/65. Wiarygodne były dowody z dokumentów tj. dokumentacja medyczna, wywiad środowiskowy, opinia o nieletnim, dyplomy i osiągnięcia nieletniego, które były czytelne, podpisane, żadna ze stron ni kwestionowała ich wiarygodności ani treści. Wiarygodne były zeznania świadka B. B. (1) , który w sposób jednoznaczny przedstawił przebieg zdarzenia w dniu (...) opisując zajście pewnie i logicznie. Wiarygodne dla Sądu były wyjaśnienia nieletniego M. Z. (1) , w zakresie potwierdzonym innymi dowodami w sprawie. Nieletni odpowiadał wymijająco i niejednoznacznie, starając się usprawiedliwić swoje postepowanie, przyznał jednak, że mógł uderzyć w twarz pokrzywdzonego B. B. (1) , zeznał m.in. „byliśmy na tyle blisko, że mogło być takie prawdopodobieństwo, że go uderzyłem”. Sąd pominął dowody z zeznań świadków Ł. M. i M. K. , gdyż okoliczności na które mieliby być przesłuchani świadkowie został wyjaśniona innymi dowodami, w tym wyjaśnieniami nieletniego M. Z. (1) , który opisał przebieg zdarzenia niemal identycznie jak pokrzywdzony B. B. (1) . Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 pkt 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o postępowaniu w sprawach nieletnich ustawę stosuje się w zakresie postępowania w sprawach o czyny karalne - w stosunku do osób, które dopuściły się takiego czynu po ukończeniu lat 13, ale nie ukończyły lat 17; przewidziane zaś w ustawie działania podejmuje się w wypadkach, gdy nieletni dopuścił się czynu karalnego. W myśl zaś dyrektywy zawartej w art. 3 § 1, w sprawie nieletniego należy kierować się przede wszystkim jego dobrem, dążąc do osiągnięcia korzystnych zmian w osobowości i zachowaniu nieletniego. Jak bowiem zauważył Sąd Najwyższy w uchwale z 21.11.1984 r., III CZP 47/84 przy wykładni przepisów ustawy należy uwzględniać, że mają one przede wszystkim charakter ochronny i resocjalizacyjny, a celem podstawowym przewidzianych w niej uregulowań jest dobro nieletniego. Przedmiotem postępowania jest więc ocena m.in. stopnia demoralizacji nieletniego oraz prawidłowy dobór właściwych środków przewidzianych w tej ustawie. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, zauważyć należy, okoliczności zdarzenia, podczas którego doszło do popełnienia czynu karalnego z art. 157 § 1 kk , w zasadzie nie budziły żadnych wątpliwości. Zarówno pokrzywdzony B. B. (1) , jak i nieletni M. Z. (1) , potwierdzili, że w dniu (...) podczas „wzajemnej szarpaniny” M. Z. (1) uderzył kolegę w twarz, doprowadzając do opisanego w petitum postanowienia uszkodzenia ciała. Znamienne jest, że M. Z. (1) , przyznał tę okoliczność stwierdzając „byliśmy na tyle blisko, że mogło być takie prawdopodobieństwo, że go uderzyłem”. Zakres uszkodzenia ciała został zaś przedstawiony w niekwestionowanej przez strony dokumentacji medycznej. W tym stanie rzeczy Sąd ustalił, że zachowanie nieletniego wyczerpała znamiona czynu zabronionego z art. 157 § 1 kk . W ocenie Sądu, pozytywna opinia ze szkoły, bardzo dobre wyniki w nauce, oraz fakt, że przedmiotowe zdarzenie miało charakter incydentalny, a w stosunku do nieletniego M. Z. (1) nie toczyły się do tej pory żadne postępowania sądowe, uzasadniają zastosowanie łagodnego środka wychowawczego, w postaci upomnienia. W wystarczającym stopniu zrealizuje on cele w zakresie prewencji indywidualnej, przedstawione w art. 3 § 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o postępowaniu w sprawach nieletnich . Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji. .